تحفة العالم در اوصاف و اخبار شاه سلطان حسين ( فارسى ) — الصفحة ٤٩

مدح اعليحضرت پادشاه جهان و آفتاب نوربخش عالميان

بسم الله الرحمن الرحيم

[ 24 ] بشارت ، كه آمد ز دولت نويد * بشارت ، كه صبح سعادت دميد

كه شاه جهان‌دار مالك رقاب * به اين ذرّه رو كرده چون آفتاب

به آن رأفتى كرد بر من نظر * به آن التفاتم برافراخت سر

كه از بندگانش نديد آن به خواب * نه سَلم و قباد و نه افراسياب

چه شاه ، آيت رحمت كردگار * ز عدل نو آيين جهان را بهار

ز گلزار خُلقش صبا مشك‌بوى * ز سيماى شرمش حيا سرخ‌روى

ز فرّ ولايت جبين نوربار * رخى مطلع آفتاب بهار

به طينت از اين چارگوهر برون * به رفعت از آن هفت منظر فزون

در بار قصرش چون اين هفت طاق * ز مشرق به مغرب كشيده رواق

به تيغ و سنان آبِ آتش‌فروز * به جولان رزم آتشِ آب‌سوز

اگر عمق حكمت ، ز دريا فزون * و گر عرض حشمت ، ز عالم برون

به منشور شاهيش در عزّ و شان * به مهر نبوّت ز جدّش نشان

توانايى بازوى صفدرى * نسب‌نامهء نسبت حيدرى

مه اوج شاهى ، شه نوجوان * پناه جهان ، خسرو خسروان

ثمين گوهر معدن مصطفَين * بهين نقد گنجينهء مُرتَضَين

[ 25 ] جهان‌داور نور و فرّ زيب و زَين * خديو زمان ، شاه سلطان حسين

كه بيند به خشم ار به ليل و نهار * ز هم بگسلد مهر و مه ، پود و تار

( 1 ) . خواهيم ديد كه مقصود وى از ذره و آفتاب خود او و شاه سلطان حسين است .