دستور الوزراء ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١

نصير الدين المظفر الخوارزمى

بغايت گستاخ گشته بود النجا نمود و در اصلاح آن مهم استمداد كرد .

على خيرى « 1 » گفت : مصلحت چنانست كه به ترتيب جشنى پادشاهانه قيام نمائى ، تا من سلطان را بلطايف الحيل به منزل تو آورم ، آنگاه آنچه اعداء داعيه دارند كه بزجر از تو بستانند از نقد و جنس بمجلس آورده ، پيشكش كنى و غالب ظن آنست كه برين تقدير زبان اعداء كوتاه گشته ، منصب و ناموس تو برقرار ماند . جوهر اين سخنان را بسمع قبول استماع نموده ، طوى عظيم ترتيب داد .

بيت

يكى جشن فرمود با زيب و ساز * كه در وصف آن قصه گردد دراز

و على خيرى در روز معهود به خدمت سلطان شتافته و باداى كلمات هزل‌آميز و سخنان فرح‌انگيز سلطان را مبتهج و مسرور ساخته ، در آن اثناء بسمع اشرف اعلى رسانيد كه : دو غلام سيم‌اندام كه « ولدان مخلدون » اگر از لطافت رخسار و حلاوت گفتار ايشان خبر يابند غرق خجالت گردند ، چنان كه :

بيت

صنوبر قدانى چو گلنار تر * برخساره خون كرده گل را جگر

بنا گوششان پر ز ياقوت و در * دهان و لبى نيز ازين مايه پر

بيك طرفه صد شهر برهم زده * بيك غمزه بر ملك عالم زده

جهة پيشكش خداوند عالم خريده‌ام ، اگر منت بر جان بنده نهاده ، ببنده خانه تشريف آورند نقد جان را نثار كنم ، مصرع : كه بنده بندهء تو بنده خانه خانهء تست . سلطان رقم قبول بر ملتمس على خيرى كشيده ،

( 1 ) ق : حبرى و خ : حرى