خلد برين ( فارسى ) — الصفحة ٧٥٨

گفتار در ذكر ورود طايفهء تركمان و تكلو به حدود دار السلطنهء تبريز و بازگشتن آن گروه فتنه - انگيز و سوانحى كه در آن ايام به مقتضاى قضا روى نمود

ملتمس ايشان ديده مير ابو الولى صدر را كه در آن زمان قاضى معسكر ظفر اثر بود به اتفاق سيد بيك كمونه و شاهقلى خلفاى روملو كه از اعاظم امراء و اجلهء خير خواهان بودند به رفتن مأمور و مقرر فرمودند كه چون به سر خيابان رسند به ملاحظهء آن كه مبادا ايشان را نيز به طريق ادهم خان و ديگران نگاه دارند گامى چند از قراولان پيشتر رفته عنان بازكشند تا ايشان نيز از سپاه و لشكر جدا شده پيشتر آيند و سخنانى كه داشته باشند در سر اسب با يكديگر گفته باز گردند .

و چون ملاقات ارباب اطاعت و اصحاب غوايت به شرح مسطور روى نمود امراى عاصى از در حق ناشناسى درآمده زبان به امثال اين سخنان گشودند كه : سبب چيست كه شاهزادهء جهانيان جهت رضاى خاطر دو تن از مفسدان كه انواع فتنه و فساد از ايل و اويماق ايشان در خراسان به ظهور پيوسته و مىپيوندد دو ايماق بزرگ معتبر قزلباش را كه تركمان و تكلو و ذو القدر باشند از خود مأيوس و روى گردان مىكند ؟ و در اين وقت كه روميان در تبريز قلعه ساخته در اين ولايت رحل اقامت انداخته‌اند و از براى تسخير قلعه و رفع فتنهء ايشان به سپاه كينه‌خواه محتاجند ده هزار كس را كه در زمستان از آذربايجان و عراق متحمل مشاق يساق شده به اينجا رسيده‌اند بى موجبى كه توان گفت از آستان خود نااميد و پراكنده مىسازد ؟ ايشان جواب دادند كه ده هزار كس وقتى به كار دولت پايدار مىآيد كه از دل و جان مطيع و بندهء فرمان باشند نه آن كه در چنين حالتى به بهانهء خونخواهى امير خان لشكرى گران فراهم آورند و همه روزه دامن‌زن شعلهء مفاسد عظيمه گردند . امراى بيهده راى بعد از قيل و قال فراوان به تيغ زبان قطع سخن به آن نمودند كه از قضيهء قتل امير خان و بازخواست آن حرفى بر زبان نياورند اما چون عليقلى - خان و محمدى ساروسولاغ سلسله جنبان اين مفسدهء عظيمهء نمايان بوده از اين راه خاطر مبارك آن حضرت را از ما دولتخواهان آزرده ساخته‌اند اميدواريم كه اگر به مقتضاى نظام سلطنت و انتظام مهام پادشاهى ، ايشان را از درجهء اعتبار نمىاندازند در اين وقت بنا بر