خلد برين ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٨

گفتار در ذكر ورود طايفهء تركمان و تكلو به حدود دار السلطنهء تبريز و بازگشتن آن گروه فتنه - انگيز و سوانحى كه در آن ايام به مقتضاى قضا روى نمود

شده به محال متعلقه به خود رفته بودند كه به تهيهء سفر آذربايجان پرداخته به معسكر ظفر اثر ملحق گردند وارد عراق گرديدند و محمد خان با ايشان از در مصادقت و موالات درآمده از امت خان التماس نمود كه در آن سفر طريق مرافقت ايشان پيموده به اتفاق يكديگر به معسكر ظفر ورود وارد گرديدند . امت خان به انديشهء آن كه شايد در عرض مدت مرافقت به اطفاى نايرهء فتنه و فساد ايشان تواند پرداخت و به صلاح انديشى خود آن جماعت كم فرصت را به فرمان‌پذيرى و اطاعت راغب و مايل تواند ساخت قبول مرافقت ايشان نمود و به اتفاق يكديگر از عراق به جانب آذربايجان روان شده قطع منازل و طى مراحل مىنمودند تا در عرض راه ، محمد خان و ساير امراى گمراه ، امت خان را از راه برده به ريسمان پوسيدهء سخنان دور از كار خود آن بىگناه را به چاه برگشته بختى و نافرمانى انداختند .

و چون اين اخبار وحشت‌انگيز به دار السلطنهء تبريز رسيد هر چند از جمعيت و اتفاق ايشان بوى نافرمانى و نفاق به مشام ارباب عقيدت و اخلاص مىرسيد شاهزادهء گردون منزلت به مقتضاى مصلحت دولت عازم آن گرديد كه مكنون خاطر ايشان را بر همگنان عيان ساخته بعد از آن به دفع فتنه و فساد ايشان پردازد . لاجرم ابواب مكاتبات و مراسلات بر روى ايشان گشوده نخست از قبل خاقان عليين آشيان مناشير عاطفت و احسان به اسم ايشان به اين مضمون در قلم آورد كه چون ايشان از يكجهتان و دولتخواهان اين دودمان رفيع الشأن‌اند و حقوق خدمات چندين سالهء ايشان بر ذمت همت و الا ثابت و متحقق است ، شايان شيوهء صوفيگرى و ارادت و سزاوار شيمهء غيرت و حميت آن بود كه در حين آمدن عثمان پاشا و لشكر قيامت هجوم روم به اين مرز و بوم به عزم تسخير دار السلطنهء تبريز كه مقر سلطنت قديم اين دودمان ولايت نشان است و شنيدن اين خبر وحشت اثر بىآن كه منشور عاطفت به اسم ايشان عز اصدار يابد از راه فدويت و اخلاصمندى مقيد به جمعيت و اتفاق يكديگر نشده هر يك با قوشون