خلد برين ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٩

گفتار در خونبار شدن كلك وقايع نگار به ذكر واقعهء شهادت شاهزادهء خورشيد لقا سلطان حيدر ميرزا و وقايعى كه بعد از آن روى نمود تا هنگام جلوس اسماعيل ميرزا

على بيك شاملو كه از جملهء ايشك آقاسيان حريم حرم بود آن گرامى گوهر بحر وجود را شناخته به ديگران اشارت نمود و جمشيد بيك چركس غلام سلطان سليمان ميرزا و على خان بيك يوزباشى روملو به اشارهء آن ناكس ، گريبان جان شاهزادهء بىفريادرس را گرفته از ميان نسوانش بيرون كشيدند . و چون آن نونهال چمن اقبال به دست بىرحمى آن قوم بد فعال گرفتار شد جگر روزگار ، افكار و چشم زمانه خونبار گرديده آن سرو رياض سلطنت را به اشارهء خلفا و شمخال بد فعال به خاك و خون كشيدند و آن دو كافر از خدا بىخبر به تيغ و خنجر بر سر وى تاخته آن تازه نهال گلستان جاه و جلال را كه نسيم سبكخيز صبا و شمال ، مجال عبور از سرابستان اقبال او نداشت بر خاك هلاك انداختند ، و هنوز زمانهء پر بهانه از وقوع آن داهيهء عظمى چشم حيرت مىماليد كه سر سزاوار افسرش را به تيغ قهر از بدن بىمثل و مانندش جدا كردند ، و در زمانى كه زمين و زمان از سنوح آن واقعه گريبان چاك مىزد ، و على خان بيك گرجى - خال شاهزاده شهيد - و زال بيك گرجى و جمعى كثير از فدويان آن بسمل تير تقدير درها را در هم شكسته فرياد كنان و شاه حيدر گويان نزديك به در حرم رسيده بودند آن گروه بيدادگر سر بريدهء آن آفتاب انور را از بالاى بام ايوان به ميان آن برگشته بختان انداختند و فرياد بر كشيدند كه اين سر پادشاه شماست برگيريد و به هر جا كه خواهيد برويد . آن تيره روزان كه چون آتش سوزان ، جهانى را به دم در مىكشيدند از مشاهدهء آن حال چون آب در يخچال افسرده گرديدند و پاى جرأتشان از رفتار و زبان جلادتشان از گفتار باز - مانده با روز سياه و حال تباه فرياد كنان و نعره‌زنان از دولتخانه بيرون آمدند و با آن كه چون شاهزاده رفيع مقدار سلطان مصطفى - ميرزا فروزنده اخترى از برج جمعيت ايشان فروزان بود و دستشان به آن نمىرسيد كه به پايمردى همت ، آن حضرت را بر تخت سلطنت متمكن گردانند اما چون تخت آراى سلطنت جاودان ، اورنگ جهاندارى را به جلوس همايون خاقان عليين آشيان و اولاد احفاد عالى شان آن