جامع التواريخ ( اسماعيليان ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٥
اسماعيليان ايران
خوذ ، آمذ ، داريد ، بوذ ، فرموذه است .
- ك و گ را به يكسان مىنويسد :
كار ، ديكر ، هركز ، كويند .
- كه را همواره بدين‌گونه و امروزين مىنويسد .
- انك ، جنانك ، جندانك ، را به شيوهء ديرين مىنگارد .
* نسخهء كتابخانهء سليمانيه ، داماد ابراهيم پاشا به نشانهء سل :
اين نسخه به شمارهء 919 در آن كتابخانه ثبت شده است ، و عكس آن در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران به شمارهء 97 - 3195 مضبوط است ؛ شمارهء فيلم آن 299 است و تاريخ كتابت 885 ه . ق به خط درويش محمّد طاقانى .
ويژگيهاى نسخه چنين است :
- ا ، آ را دوگانه مىنويسد و گاه همسان :
آمدند ، آن ، آگاه ، اسيرى ، انكه ، آراسته ، آتش
- ب ، پ را عموما متغاير مىنويسد :
پيغام ، پادشاه ، سپرى ، پيوست ، پذيرفته ، پسيجيده .
- ج ، چ را گاه يكسان و با يك نقطه مىنگارد ، و گاه به شيوهء امروزين :
جشمه ، چون ، جون ، هيچكس ، ناچار ، يكچندى .
- د ، ذ را رعايت نمىكند و به شيوهء امروزين مىنويسد :
مىنهاد ، پذيرفته ، يازيد ، برميد .
- س را غالبا با سه نقطه زير سين مىنگارد :
است
a
544 ، خاكسار
a
545 ، خواست
a
546 ، فرستادند
a
548 ، داستان
a
548 ، رسد
b
552 ، حساد
a
556 ، مساعد
b
557 ، سنه
a
558 .
- ك ، گ را همسان مىنويسد :
خاك ، هنكام ، اكر ، كفته شد ، ديكر ، كرفت .