جامع التواريخ ( تاريخ هند و سند و كشمير ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

فصل هفتم ( * ) [ در تواريخ بعضى پادشاهان و برهمنان ديار هند كه از ابتداى دور اوّلين كريت‌يوگ ( 1 ) بوده‌اند ]

برهمن ( 1 ) پسر ميانه را به بهايى تمام بفروخت . پسر ذاكر و شاكر با تهليل و تسبيح با ايشان مىرفت . شيخى بزرگ دروياس ( 2 ) نام با اين پسر مصادف افتاد .

پسر شيخ را سجود كرد ؛ و عادت اهل هند چنان است كه گويند به جاى سلام ترا سجود مىكنم . شيخ پسر را دعا كرد كه ترا عمر دراز خواهد بود . پسر گفت : شيخا ! مرا از بهر قربان مىبرند ، چگونه عمر من دراز تواند بود ؟ پير ( 3 ) گفت : اى فرزند ! مترس كه ترا عمر دراز خواهد بود ، و در صحبت پير وش‌وامت ( 4 ) [ عمر سپرى خواهى كرد . ]

چون پسر به قربان‌گاه رسيد به موضع آتش كه آن را مكسى مىخوانند ، او را بند كردند كه به آتش اندازند . پسر دل از جان برگرفته دعاهاى خلاص مىخواند ، چنان كه فريشتگان مىشنيدند ، و خادمان آتش ، روغن بر آتش مىريختند و داروها بر او مىافشاندند . در اين حال فريشتگان از آسمان ندا كردند كه از سر سوختن او برخاستيم . او را قربان مكنيد و از قيدوبند اطلاق نماييد ، او را خلاص كردند .

وش‌وامت آمد و گفت : اگر او را قربان مىكردند هراينه به من از او نصيبى مىرسيد . چون ببخشيدند ، او را به من دهيد تا خدمت من مىكند . حالى بندهاى پسر گشوده شد . پدرش در اين حالت برسيد و به زارى و گريه گفت :

پسر را با من رد كنيد . پسر گفت : لا و اللّه ! ميان ما مراعات پدر فرزندى و قرابت نماند . از پدر استنكاف نمود و ملازم وش‌وامت شد و گفت : ترا صد فرزند خلف هستند . خواهم كه چون من به خانهء تو آيم همه سجود من كنند ، و الّا از شما نيز برگردم .

[ چون به خانه رسيد ] وش‌وامت گفت : تو پسر مهين من باش ، و ايشان را بر نهج قويم و طريق مستقيم ارشاد كن . چون رسيدند ، وش‌وامت پسران را گفت

( ( 1 ) . Brahmane ) ( ( 2 ) . Rohita ) ( ( 3 ) . Pi ? r ) ( ( 4 ) . Vis ? v mitra )