تاريخ ايران از آغاز تا انقراض سلسله قاجاريه ( فارسى ) — الصفحة ٣١٥
اوضاع دار الخلافه و آذربايجان و الجزيره مقارن استيلاى طغرل
پادشاهى آل بويه در اين تاريخ چنان كه در سرگذشت اين پادشاهان ديده‌ايم با ملك رحيم پسر امير ابو كاليجار بود كه در 440 بجاى پدر باميرى كرمان و فارس و خوزستان و عمان و عراق عرب رسيده بود ليكن دولت او قوّت و استحكامى نداشت چه هم مدّعيان داخلى او زياد بودند و هم خوارج عمان و سلاجقه از طرف خراسان و قهستان و اصفهان و كرمانشاهان ممالك او را تحت تهديد داشتند و خود او نيز كسى نبود كه بتواند كرمان را از تهديد الب ارسلان و فارس و خوزستان و عراق را از خطر طغرل نجات دهد .
در سال 443 يعنى موقعى كه طغرل بر اصفهان مستولى شده بود چنان كه در تاريخ ديالمه گذشت « 1 » ملك رحيم شيراز و اصطخر را كه يكى از برادرانش ابو منصور فولادستون بتصرّف خود آورده بود از او گرفت و فولادستون از طغرل يارى خواست .
فولادستون بالاخره بدستيارى اين سپاه در 445 بر شيراز استيلا يافت و ابتدا بنام طغرل سپس باسم ملك رحيم و خود خطبه خواند .
اگرچه در سال 447 يكى از امراى ديلمى فولاد نام امير ابو منصور را از شيراز بيرون كرد و نام طغرل را از خطبه انداخت و كمى بعد ملك رحيم باز شيراز را تحت امر خويش آورد ليكن بشرحيكه ذيلا بيايد در همين سال 447 طغرل ملك رحيم را اسير نمود و با اين واقعه دولت ديالمهء آل بويه بدست طغرل اوّل سلجوقى منقرض گرديد .
اوضاع دار الخلافه و آذربايجان و الجزيره مقارن استيلاى طغرل
اوضاع دار الخلافه و آذربايجان و الجزيره مقارن استيلاى طغرل
اوضاع دار الخلافه و بلاد الجزيره و آذربايجان در اين ايّام صورتى خوش نداشت . خلافت با القائم بأمر اللّه ( 422 - 467 ) خليفهء عبّاسى بود ليكن اختيار كلّى كارها را مملوكى داشت از غلامان سابق بهاء الدّولهء ديلمى بنام
( 1 ) - رجوع شود بصفحهء 170 - 176