تاريخ بناكتى ( روضة اولى الالباب في معرفة التواريخ و الانساب ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٤

داستان سلطان محمد اولجايتو خان بن ارغو خان بن اباقا خان و خواتين و فرزندان او

به طفوليت وفات يافت و در پهلوى فاطمه خاتون دفن كردند .

و صفت اجلاس او در اين وقت كه به حكم وصايت مواكب ميمون شاهنشاهى به عون تأييد الهى از خطهء ممالك خراسان كه مخيم عساكر منصور و مقام جنود نامحصور بود ، بر عزيمت صوب عراق و آذربايجان كه مقر سرير سلطنت است :

بيت

دولت اندر پيش و پيروزى ز پس * عصمت اندر قلب و نصرت بر جناح

روز دوشنبه دويم ماه ذوالحجه سنهء ثلث و سبعمائه ( 703 ) به جانب شهر اسلام اوجان به اردوى معظم رسيد و مجموع خواتين و شهزادگان به شرف بندگى حضرت اعلى پيوستند و هاتف اقبال از وراى غيب آواز بركشيد :

بيت

كاى روزگار مژده كه باز از سپهر ملك * خورشيد شرع بر افق كبريا رسيد

بطلان ظلم حاسد اسلام رخ نمود * برهان عدل خسرو گيتىگشا رسيد

دنيا و دين و دولت بيدار فتنه را * پشت و پناه و باز زوال فنا رسيد

پژمرده بود گلبن اقبال تازه گشت * تا آب عدل اوش به نشو و نما رسيد

چند روز در كليات مهمات نظر فرمود و در باب مصالح ممالك تأمل نمود ، و بعد از آن قوريلتاى بزرگ ساخت ، در خوبترين روزى بامداد دوشنبه منتصف ذوالحجه سنهء ثلاث و سبعمائه ( 703 ) .

بيت

به فال همايون و فرخنده اختر * به بخت موفّى و سعد موفّر

سلطان محمد خدابنده بر تخت پادشاهى نشسته ، و امرا تمامت شرايط و مراسمى كه در آن باب معهود است به تقديم رسانيدند .

بعد از اقامت مراسم شادمانى و بسط بساط كامرانى ، حال يا ساق و يوسون برادر خويش سلطان سعيد غازان خان نور اللّه مضجعه و جعل فراديس الجنات مأواه تفحص فرمود و از غايت اخلاص محبت با برادر در وفور حق‌شناسى و مروت صواب