تاريخ بناكتى ( روضة اولى الالباب في معرفة التواريخ و الانساب ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٥

حكايت آمدن بندقدار به جانب روم و توجه اباقا خان بدان صوب

نماند ، و خواجه شمس الدين صاحب ديوان در عزاى او فرمود :

بيت

فرزند محمد اى فلك هندويت * بازار زمانه را بها يك مويت

تو پشت پدر بدى از آن پشت پدر * خم گشت چو ابروى بتان بىرويت

و در تاريخ او يكى از فضلا گفته است :

بيت

رفتن صاحب آفاق بهاء الدين آنك * ز حلش حارس ايوان و قمر دربان بود

زين جهان گذران سوى جهان باقى * در شب شنبه يزز ( ؟ ) مه شعبان بود [ 186 - ر ]

سال بر ششصد و هفتاد و برو هفت « 1 » فزون * در صفاهان كه ازو خرم و آبادان بود

و در سنهء تسع و سبعين و ستمائه ( 679 ) اباقاى نويان نماند . در بهار همين سال يرليغ به نفاذ پيوست كه مجد الدين يزدى در تمامت ممالك از كنار آب آمويه تا ديار مصر مشرف ممالك باشد و با صاحب ديوان در حكم مشارك . و درگاه مجد الملك ملجأ و ملاذ كبار و صغار شد و كار صاحب ديوانى در تراجع افتاد و زيادت رونقى نداشت . مجد الملك اين رباعى به صاحب فرستاد :

بيت

در بحر غم تو غوطه خواهم خوردن * يا غرقه شدن يا گهرىآوردن

قصدت خطر است و من بخواهم كردن * يا روى بدان سرخ كنم يا گردن

و صاحب شمس الدين در جواب آن اين رباعى فرستاد [ 186 - پ ] :

بيت

يرغو بر شاه چون نشايد بردن * بس غصه ز روزگار بايد خوردن

اين كار كه پاى در ميانش دارى * هم روى بدان سرخ كنى هم گردن

( 1 ) - در چند سطر پيش 678 آمده .