رساله در پادشاهى صفوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٤

تنبيه : ( پس فرمودن جناب امام المتّقين و امير المؤمنين - عليه السلام : . . . )

اوّل جالوت يا سخاريب را بر ايشان مسلّط نمود تا قتل و اسر بسيار از بنى اسرائيل مىنمودند تا بعد از توبه و بازگشت به سوى خدا چنان‌كه فرموده : وَ ما لَنا أَلَّا نُقاتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ قَدْ أُخْرِجْنا مِنْ دِيارِنا وَ أَبْنائِنا فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ تَوَلَّوْا إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ « 1 » . الآيه ؛ حضرت داود - عليه السّلام - را برانگيخت تا دمار از روزگار عمالقه برآورد و ايشان را مستأصل نمود پس : ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ « 2 » .

به ايشان عنايت فرمود و در مرتبه ثانى بخت نصر را ، و كرد آنچه كرد و آن مشهور است ؛ پس به سبب عيسى يا بهمن ابن اسفنديار به سبب آنكه مادرش از بنى اسرائيل بود ، بقيه بنى اسرائيل را آزاد و قدغن كرده عود نمودند و باز ولايات خود آبادان فرمودند .

پس جناب مقدّس الهى حكايت آنها را فرموده براى عبرت كه نافرمانى مثل ايشان منماييد كه مبادا واقع شود مثل آنچه بر ايشان واقع شده . و لهذا حكايت مىفرمايد فعل و كردار آنها را كه : وَ لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيراً « 3 » .

يعنى ، همين‌كه طغيان مىكنى ، انتقام دنيوى هم هست ؛ ثانيا علوّ و استكبار بر عباد بيشتر خواهيد نمود ، چنان‌كه مجملا عرض شد : فَإِذا جاءَ وَعْدُ أُولاهُما « 4 » .

( 1 ) . بقره : 246 . ( 2 ) . اسراء : 6 . ( 3 ) . اسراء : 4 . ( 4 ) . اسراء : 5 .