راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

ابتداى كتاب راحة الصّدور و آية السّرور و ذكر عدل و ستايش انصاف

در آن خانه كه بوذ آن‌روز تختش * بصاحب‌خانه بخشيذند رختش

پس آنگه ناخن چنگى شكستند * ز روى چنگش ابريشم گسستند

سياست بين كه مىكردند ازين پيش * نه با بيگانه با دردانهء خويش

كجا آن عدل و آن انصاف سازى * كه با فرزند از آن‌سان رفت بازى

كنون گر خون صذ مسكين بريزند * ز بند يك قراضه برنخيزند

جهان ز آتش‌پرستى شذ چنان گرم * كه باذا زين مسلمانى ترا شرم

مسلمانيم ما و او گبر نامست * گر اين گبرى مسلمانى كذامست

چو خسرو ديذكان خوارى برو رفت * به كار خويشتن لختى فرورفت

درستش شذ كه هرچ او كرد بذ كرد * پذر پاداش او برجاى خوذ كرد

بسر برزذ ز دست خويشتن دست * وز آن غم ساعتى از پاى بنشست

شفيع انگيخت پيران كهن را * كه نزد شه برند آن سروبن را

مگر شاه آن شفاعت درپذيرذ * گناه رفته را بر وى نگيرذ

كفن پوشيذ و تيغ تيز برداشت * جهان فرياذ و رستاخيز برداشت

بپوزش پيش مىرفتند پيران * پس اندر شاه‌زاذه چون اسيران

چو پيش تخت شذ ناليذ غمناك * برسم مجرمان غلتيد بر خاك

كه شاها بيش ازينم رنج منماى * بزرگى كن بخردان برببخشاى

عنايت كن كه اين سرگشته فرزند * ندارذ طاقت خشم خذاوند

اگر جرميست اينك تيغ و گردن * ز تو كشتن ز من تسليم كردن

كه برگ هر غمى دارم درين راه * ندارم برگ ناخوشنودى شاه

بگفت اين و دگر ره بر سر خاك * بگريه سر نهاذ آن گوهر پاك

چو ديذند آن گروه « 1 » آن بردبارى * همه بگريستند الحق بزارى

وز آن گريه كه زارى بر مه افتاذ * بگريه هاىهايى بر شه افتاذ

كه طفلى خرد با اين نازنينى * كنذ در كار اين‌سان خردبينى

بفرزندى كه دولت بذ نخواهذ * جز اقبال پذر با خوذ نخواهذ

( 1 ) ن ا : كره