راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

[ مدح سلطان كيخسرو بن قلج ارسلان ]

از درون زيفى و بيرون سرخ‌رو ليكن چسوذ * بوتهء دوزخ همى بيرونت آرذ از عيار

دست دست تست انا الحق ميزن اى خواجه وليك * چون بپاى دارت آرذ مرگ آنگه پاى دار

لطمهءى از شير مرگ و زين پلنگان يك جهان * قطرهء [ ى ] از بحر قهر و زين نهنگان صذهزار

از تو ميگويند هرروزى دريغا جور دى * وز تو ميگونيد هرسالى دريغا ظلم پار

رويها گشتست بلعبّاس « 1 » و دلها بولهب * زآنك سرها ذوالخمارست « 2 » و زبانها ذوالفقار

ظلم صورت مىنبندذ در قيامت گرنه من * گفتمى اينك قيامت نقد و دوزخ آشكار

آخر اندر عهد تو اين قاعدت شذ مستمرّ * در مساجد زخم چوب و در مدارس گيرودار

دين چو راى تو ضعيف و ظلم چون دستت قوى * امن چون نانت عزيز و عدل چون عرض تو خوار

وه كه سيّاف قدر چون مىكشذ پيش تو تيغ * وه كه جلّاد اجل چون مىزند بهر تو دار

جهد آن كن تا درين ده روزه عمر از بهر نام * صذهزاران لعنت از تو باز مانذ ياذگار

( 1 ) معلوم نشد بلعبّاس كيست و احتمال است كه مراد شاعر از آن ابن العبّاس ( عبد اللّه ) عم‌ّزادهء پيغمبر عم باشد كه در علم قرآن و حديث امام روزگار بوده است ، ( 2 ) لقب اسود العنسى است كه در زمان پيغمبر عم در يمن دعوى نبوّت كرده بود و رايت عصيان برافراخته ، آخرالامر بدست هواخواهان خودش كشته شد ك شب قبل از وفات پيغمبر عم ،