راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٦

فصل در شكار كردن

كرد پيذا بصع تا باشذ * خالق خلق و صانع اشيا

برسولان كه هاديان بوذند * بندگانرا ز شرك سوى هدا

بمحمد رسول باز پسين * آنك او يافت قرب او ادنا « 1 »

به دو صهر و بدوختن به دو سبط * كه پر از مهرشان دلست مرا

كه تو باشى هميشه فرمان ده * همچو كيخسرو اى شه و دارا

كس نبينم كه باشذش بجهان * از تو و نعمت تو استغنا

گر نه لازم شذى ازين كفرى * گفتمى دست تست دست قضا

گه دهذ روزى و گه استانذ * گه كنذ مرده گه كنذ احيا

گر كنى حكم بر فلك كه مگرد * بنجنبذ ز جاى چرخ دوتا

شاذ باش اى شهى كه هفت اقليم * به تو نازند در صباح و مسا

كف راذ تو گاه بخشش زر * نخورذ ذرّهءى غم فردا

حاكم خوذ نديذ كرّهء خاك * مثل تو قاهرى بعقل و ذكا

هرچ از دور گنبذ گردون * هست با ترس و بيم و خوف و رجا

تا نگيرذ در ترا ملجا * نرهذ ذرّهءى ز دست بلا

دردمندان فقر را بجهان * كف راذ تو مرهمست و دوا

ابر و بحر ارچه در سخا سمرند * هم نباشند شاه را همتا

شه بخروار زر همى بخشذ * ابر كى اين‌چنين كنذ حاشا

ابر از آن آب مىشوذ شب و روز * پيش زر بخش دست تو ز حيا

كآنچ دستت بلحظه مىبخشذ * ندهذ بحر سالها كسرا

همه كامى بيابى از عالم * فتح و اقبال ضامنند و گوا

مهر مهر تو دارذ اندر دل * مه بنام تو مىزيذ حقّا

هركجا در وجود آدميى است * مرد و زن پير و كوذك و برنا

حاكم خوذ ترا همى خواهند * خصم را گو ز ديذه خون پالا

سرورا نو عروس شعر رهى * كه به آمذ ز زهرهء زهرا

( 1 ) قر ، 53 ، 9