راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٥

فصل در شكار كردن

پاسبان در تو هندو چرخ * اين همى كرد گاه زخمه ادا

كه جهان از تو اى غياث الدّين * روشنى يابذ و زمانه ضيا

قاضى سقف ششّمين كه ازو * همه كس را سعادتست الّا

حكم مىكرد بر جهان كه همه * زير فرمان بوذ ترا بسزا

شحنهء پنجمين فلك مرّيخ * خورد سوگندها به پاك خذا

كه هر آنكو ز حكم و فرمانت * سر بپيچذ كنم ز تنش جذا

شاه چارم فلك منوّر روز * كه همى بوسذ آستان ترا

گفت جاويذ بر جهان اى شه * حكم و فرمان روانت باذ و روا

مطرب خوش نوا كه صفّ سوم * هست از الحان او بهشت‌آسا

مىزذ اى شه كه جاوذان باذى * در سماع و نشاط روح‌افزا

كاتب گنبذ دوم ز فلك * كرد منشور اين‌چنين شاها

كه نديذند در هزاران دور * مثل تو سرورى زمين و سما

ماه كز رشك يار من باشذ * تنگ دل زرد روى و پشت دوتا

گفت كآنجا كه نيست فرمانت * نرسذ روشنىّ من آنجا

مادح تو كه مثل خويش نديذ * در هنرهاى گونه‌گون امّا

چونك طالع ندارذ از دنيا * بينذ اندر جهان هميشه عنا

خورد سوگندها بذانك دهذ * روحها را بكالبذ ماوا

آنك از دوذ كرد در شش روز * هفت سقف كبوذ بر سرما « 1 »

و آنك بنهاذ هفت توذهء خاك * بر لب آب از كف دريا

و آنگهى چار طبع پيذا كرد * خاك و آتش چو آب و باذ هوا

نرگس شوخ ديذه را مىداذ * تا كنذ عربده بفصل شتا

لطف در گل نهاذ تا بلبل * باشذ از عشق او چو من شيدا

سوسن ده زبان گنگ صفت * چونك عاشق نبذ نشذ گويا

وين دگر ميوهاء گوناگون * كه ازيشان بهار راست بها

( 1 ) درين بيت اشاره است به قر ، 41 ، 10 - 11