راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

[ مدح سلطان كيخسرو بن قلج ارسلان ]

ز حدّ روم تا سرحدّ زنگان * به زخم خنجر برّان گرفته

وز آنجا ملك رى تا حدّ شيراز * سپاهت در سم يكران گرفته

بوذ مازندران با گردكه نيز * بفرّت تا حد گرگان گرفته

مسخّر گشته ايرانت سراسر * ز حدّ پارس تا كرمان گرفته

ز زابل تا بكابل كيج و سقلاب * سراسر ملك هندستان گرفته

عرب را با عجم چون جمع كردى * ببينى ملك تركستان گرفته

به زخم تيغ داذه دشمنان را * وزيشان زوذ خان‌ومان گرفته

چو خورشيذست روشن پيشم اى شه * كه بينم در خوراسان خان گرفته

بوذ فغفور [ و ] خاقان شاه خوارزم * ز درگاه شهنشه نان گرفته

خرذ قول ترا در فال ملكت * يقين و صدق چون قرآن گرفته

به كمتر بندهء داذن جهانرا * بپيش جود تست آسان گرفته

ز زخم « 1 » بازوت تشوير و خجلت * روان رستم دستان گرفته

كمان گشته ز سهم يغلقت چرخ * دوان گرد جهان افغان گرفته

به بام قصر جاهت پاسبان‌وار * زحل طبل خور تابان گرفته

عطارد سعد اكبر « 2 » را هميشه * ببزم شاه مدحت خوان گرفته

خجسته باز چتر او هماييست * خور اندر سايهءش امكان گرفته

چو ميدان بر حسودان اسپ رانده * عدو را در خم چوگان گرفته

هميشه باذ ملك جاوذانت * بقا از جنبش دوران گرفته

f . 13 a سرت سبز و دلت خوش باذ جاويذ * حسودان ترا خذلان گرفته

19 مباذا چشم بذ را ره بجاهت * تنت در عصمت يزدان گرفته

حسودت كشته باذ ار صذهزارند * تو باذى عمر جاويذان گرفته

و سلطان قاهر عظيم الدّهر غياث الدّنيا و الدّين ابو الفتح كيخسرو ابن السّلطان السّعيد قليج ارسلان بن مسعود بن قليج ارسلان بن سليمان بن

( 1 ) ن ا ينجا يك واو زايد دارد ( 2 ) كنايه از ستارهء مشترى