راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٤

اين قصيده شرف مدّاحى پاذشاه گفتم

رخ نهذ مه بر نشان نعلها * مهر بوسذ صورت مسمارها

شذ مقر بر معجز اقبال تو * عاجزآسا آنك كرد انكارها

خاروار افتاذ بر خاك درت * دشمنانت را ز سر دستارها

تا نبرّى از زمين ببخش « 1 » بقهر * حاسدت خواهذ ز تو زنهارها

از ورقهاى كرم آيات مدح * بلبلان خوانند در گلزارها

راست كرده زير و بم مرغان همه * مدح تو در پردهء منقارها

نيستت انديشه در خور حزم تو * پى برذ خوذ بر سر كردارها

سعى كى « 2 » حاجت بوذ كاقبال تو * بر تو خوذ آسان كنذ دشوارها

بر غياث الدّين عادل وقف گشت * ملك گيتى تا به دريا بارها

چشم زخمى چند روزى گر رسيذ * چرخ را بوذ اندر آن اسرارها « 3 »

تا دهذ هر دم ترا اقبالها * تا كنذ بر تو ز لطف ايثارها

بلعجب برهم زذى ناموسها * نيك بشكستى همه بازارها

شهر مىكرد آرزوى ديذنت * تا شوذ خرّم در و ديوارها

شهر قونيّه دگر ره تازه كرد * از مكان عالى استظهارها

امن را گو خانه روشن كن به تو * عدل را گو مىستان ادرارها

تخت طغرل نيز مشتاق تو گشت * ز آن نويسذ سوى تو طومارها

چون توى نآورد شاهى عادلى * اندر اقران دور استمرارها

خسروا شاها دعاگو بندهءيست * كرده بر ورد دعا تكرارها

خواسته جاه تو در محرابها * جسته اقبال تو در افطارها

باز شعرى گفته‌ام كز شرم او * سرخ گردذ چهرهء گلنارها

كى شوذ پوشيذه بر تو سرورا * كاين دو خدمت را بوذ مقدارها

تا ز ابر آيذ زمين را آبها * تا نمايذ سبزه بر كهسارها

( 1 ) ن ا : بنحس ( 2 ) ن ا : كه ( 3 ) درين بيت اشاره است بهزيمت كيخسرو از برادر خود ركن الدّين سليمانشاه و جلاء و غربت او از سنهء 596 تا 600 ، ر ك براى شرح كيفيّت آن به مختصر سلجوقنامه ( ص 7 و ما بعد )