راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٣

السّلطان ركن الدّنيا و الدّين كهف الاسلام و المسلمين ابو طالب طغرل بن ارسلان قسيم امير المؤمنين

دريغ عالم معنى خراب مىبينم * دريغ ماه كرم در سحاب مىبينم

دريغ چون تو جوانى كه زير خاك شذى * كه همچو گنجت تحت التّراب مىبينم

فتاذ در دل آهن ز مرگ تو آتش * ز چشم سنگ روان گشته آب مىبينم

چو ذرّه گردند اهل هنر پراگنده * ز بعد مرگ تو چون آفتاب مىبينم f . 146 a

بدست مردمك ديذه پر ز خون دو چشم * بياذ روى تو جام شراب مىبينم

ز خون ديذه دل سنگ لعل مىيابم * ز آه دل جگر شب كباب مىبينم

چرا بمرگ تو شاذست دشمنت كه ز عمر * فذلك همه هم زين حساب مىبينم

كاشكى روزگار بىمعنى را هزار يك او كسى بوذى كه هنرمندى ازو بر آسوذى يا دل دانايى بذو خوش بوذى ، مصراع : چتوان كردن چو هيچ نتوان كردن ، شعر « 1 »

مرا بارى درين حالت زبان نيست * دل انديشه و طبع بيان نيست

چگونه مرثيت گويم شهى را * كه مثلش زير چرخ آسمان نيست « 2 »

دريغا لطف آن شكل و شمايل * كه سروى چون قدش در بوستان نيست

دريغا آن همه سهم و مهابت * كه بىاو بازوء دين را توان نيست

دريغا شخص او كز وى اثر نه * دريغا نام او كز وى نشان نيست

كجا شذ آن همه مردى كه گفتى * سپهر پير مرد اين جوان نيست

دريغا آن‌چنان چابك سوارى * كه يكران حياتش زير ران نيست

( 1 ) از جمال الدّين عبد الرّزّاق اصفهانى در مرثيهء خواجه قوام الدّين صدر جهان اصفهانى كه گويا يكى از خانوادهء صاعديان اصفهان بوده است ، و منها ايضا : منقّض شد قدوم خواجه بر ما * كه با او موكب صدر جهان نيست دريغا خواجه و تحقيق خواجه * كه در روى زمين شخصى چنان نيست چنان شكل همه چيزى بگشتست * كه گويى اين سرا آن خان مان نيست چه ميگويم چه جاى خان مانست * كه گويى اصفهان آن اصفهان نيست جهان بىروى تو هرگز مبيناد * كه بىتو رونق اين خاندان نيست ( ديوان جمال الدّين Or . 2880 , ff . 295 b - 296 a ) ( 2 ) ن‌د اين شعر را ندارد