راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٢

[ مدح سلطان كيخسرو بن قلج ارسلان ]

و اللّه كه مبارك بوذ آنكس را روز * كز اوّل بامداذ رويت بينذ

شعر « 1 »

لقياك من غير الزّمان امان * من اين يعرف جارك الحدثان

انّ الاولى طلبوا مداك تاخّروا * عن غاية فيها السّباق رهان

تاجرتهم فربحت اثمان العلى * انّ المحامد للعلى اثمان

اصلحت لى زمنى و رضت صعابه * و النّاس ناس و الزّمان زمان

فكفلت لى بالنّجح حين وعدتنى * و كذاك ميعاد الكرام ضمان

و اريت حظّى اين مطرح رحله * فاناخ بى و تحوّل الحرمان 14

الفاظ گهرآميز او رشك سبع مثانيست و سخنهاى دلاويز او گوييا وحى آسمانيست ، آن قرّهء باصرهء سيادت و نور ديذهء سعادت كه آفتاب از خجلت راى روشنش از نقاب سحاب در حجاب مىشوذ و ماه در ظلمات شب سياه از خجلت آن رسم و راه در غرق آب مىشوذ ، ذات عاطرش خيرات را قابل و فهم و خاطرش بانواع علوم مايل ، بيت :

لوح محفوظ غيب سينهء اوست * كه برو نقش گشت جمله علوم

هيچ مشكلى نيست كه نه فلك بر اقبال او آسان كرده است ، او سكندر صفتيست كه آب حيوان مدد از درياى دست گهربخش او برذ ، شوربخت دو جهان آنست كه سر از فرمان او پيچذ ، و تا در خذاى عاصى نشوذ با سايهء خذا عصيان كه كنذ ، ور كنذ سرش در سر عصيان شوذ ، شعر « 2 »

f . fo 6

شاه خوارزم گر از حكم تو سرپيچانذ * خويشتن جز هدف ناوك خذلان نكنذ

( 1 ) ن ا حركات ناتمام دارد ( 2 ) از قصيده‌ايست از مجير بيلقانى در مدح اتابك اعظم شمس الدّين ايلدكز كه مطلعش اينست : گر سر زلف تو بر روى تو جولان نكند * عشق تو قصد دل و غارت ايمان نكند ر ك بديوان مجير ( No : 559 Bodleian Library ff . 15 b - 16 b ) .