راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٢

السّلطان ركن الدّنيا و الدّين كهف الاسلام و المسلمين ابو طالب طغرل بن ارسلان قسيم امير المؤمنين

آورد ، اتابك « 1 » ملول شذ « 2 » و بسبب تعلّق « 3 » دل به طرف آذربيجان از سر دولاب برخاست و بدار الملك همذان آمذ « 4 » ، فصل پاذيز بوذ امير سيّد فخر الدّين علاء الدّولة عربشاه يك شب از بام خانه آتشى « 5 » عظيم برافروخت اتابك « 1 » را گمان بوذ كه سلطان بهمذان رسيذ و از اتّفاق « 6 » لشكر با او خبير بوذ شب بخروس « 7 » گذاشت و راه آذربيجان بر داشت « 8 » ، شعر :

گريز « 9 » بهنگام با سر بجاى * به از رزم جستن بنام و براى

هر آنكو ببيداذ جويذ نبرد * جگر خسته بازآيذ و روى زرد

( جوان گرچه دانا بوذ نامور * ابى آزمايش « 10 » نگيرذ هنر

بذ و نيك هرگونه بايذ شنيذ * ز هر شور و تلخى ببايذ چشيذ ) « 11 »

( هميشه خرذمند اوميذوار * نبينذ بجز « 12 » شادى از روزگار

نينديشذ از راه بذ يك زمان * ره تير گيرذ نه راه كمان ) « 13 »

هرآنگه كه بخت اندر آيذ « 14 » بخواب * بگوشش نباشذ سخنها بذاب

به مردى نبايذ شذن در گمان * كه بر ما درازست دست زمان « 15 »

كس از گردش آسمان نگذرذ * وگر بر زمين پيل « 16 » را بشكرذ « 17 »

( شنيذم « 18 » همه پوزش « 19 » روزگار * چه گفت آن هنرمند پرهيزگار « 20 »

كه هركس كه تخم « 21 » جفا را بكشت * نه خوش روز يابذ نه خرّم بهشت « 22 »

هر آنكس كه دارذ روانش خرذ * گناه آن سگالذ كه پوزش برذ ) « 23 »

اتابك قزل ارسلان با خاصگيان برفت و صدور و امراى عراق جمله ازو

( 1 ) ن ا : اتابك ؟ ؟ ؟ ( 2 ) ن ا : سد ( 3 ) ن ا : تعلق ؟ ؟ ؟ ( 4 ) ذلك فى رمضان سنة 583 ( ذيل ابى حامد ) ، ( 5 ) ن ا : آتشى ( 6 ) ن ا : انفاق ؟ ؟ ؟ ( 7 ) ن ا : بحروس ؟ ؟ ؟ ( 8 ) ن ا : داست ( 9 ) ن ا : كرير ؟ ؟ ؟ ( 10 ) ن ا : آزمايس ؟ ؟ ؟ ( 11 ) شه ص 757 س 12 - 13 ( 12 ) ن ا : بحر ( 13 ) شه ص 1714 س 6 - 7 ، ( 14 ) ن ا : ايذ ؟ ؟ ؟ ( 15 ) شه ص 684 س 20 ، ( 16 ) ن ا : پيل ؟ ؟ ؟ ، ( 17 ) شه ص 686 س 1 ، ( 18 ) ن ا : سنيدم ( 19 ) ن ا : بوزس ( 20 ) ن ا : پرهيركار ؟ ؟ ؟ ( 21 ) ن ا : تحم ؟ ؟ ؟ ( 22 ) ن ا : بهست ؟ ؟ ؟ ( 23 ) شه ص 75 س 18 ، 19 ، 21 ،