راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٠

اين قصيده مجير در مدح پاذشاه شهيد قزل ارسلان گفت « 1 »

قدر تو از راه استقلال خوذ * هردو عالم را به هيچ انگاشته

f . 131 a بر نگين خاتم پيروزه رنگ * نيست الّا نام تو بنگاشته

خصم كو يك قطره از درياى تست * لقمهء تيغ نهنگ‌آساى تست

داذ قربت خسرو اعظم مرا * بركشيذ از جملهء عالم مرا

چون ملك بر چرخ گردان كرد جاى * راى سلطان بنى آدم مرا

عقل كل در ماجراى غيب داشت * بر طفيل مدح او محرم مرا

آفتاب راى او برجى گزيذ * از وراى گنبذ اعظم مرا

بخت مهمان‌دار از صدر بقا * مرحباها مىزنذ هردم مرا

تا قيامت پردهء احسان او * كرد متوارى ز چشم غم مرا

دفتر من چون بمدحش ابلقست * كم نيايذ اشهب و ادهم مرا

گرچه با مهر قبول شهريار * حلقه در گوشست ملك جم مرا

فتنهء آنم كه پيش تخت شاه * چون برآرم « 1 » اطلس معلم مرا

تا مرا سوداى مدحش در سرست * همچو تيغم يك زبان پرگوهرست

خسروا دولت قرين باذا ترا * بارگه چرخ برين باذا ترا

هرچ در نه حلقهء افلاك هست * تا ابد زير نگين باذا ترا

عقل كلّى در ميان حلّ و عقد * قهرمانى پيش‌بين باذا ترا

پاسبان و نوبتى بر بام و در * راى هند و خان چين باذا ترا

سايه‌بان فتح يعنى باز چتر * شهپر روح الامين باذا ترا

f . 131 b گرچه آبى نيست در مغز عدوت * مشرب شمشير كين باذا ترا

تا بحشر آن خنجر هندو نسب * پاسبان ملك و دين باذا ترا

تا بوذ گرد آخر گردون بپاى * رخش دولت زير زين باذا ترا

كمترين ملكى كه در فرمان بوذ * عرصهء روى زمين باذا ترا

( 1 ) ن‌د : آرد ، معنى اين بيت واضح نشد