راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٩

اين قصيده مجير در مدح پاذشاه شهيد قزل ارسلان گفت « 1 »

هر دلى كز داغ خذلان فارغست * دوست‌دار ارسلان طغرلست

اين همه ناموس عقل خواجه فش * پيشكار ارسلان طغرلست

چرخ گردان با كمر شمشير نعش * چتردار ارسلان طغرلست

بارگاه فتح و ايوان ظفر * در جوار ارسلان طغرلست

قصّه بگذار آرزوى هردو كون * در كنار ارسلان طغرلست

شعر من سر برنهم گردون كشيذ * كاختيار ارسلان طغرلست

نه سپهر از اختر مسعود اوست f . 130 b * هفت دريا جرعهء يك جود اوست

اى برتبت ز آسمان بيش آمذه * نوبت تو با بقا خويش آمذه

چون سپاه كاينات افتاذه عرض * رايت قدر تو در پيش آمذه

درّهء قهر تو در بازار عدل * بر قفاى چرخ بذكيش آمذه

سينهء خصم تو چون روى نشان * زين كمان چرخ نگون ريش آمذه

در بر غارتگريهاى كفت * كان فربه كيسه درويش آمذه

گفته با دشمن زبان تيغ تو * آنچ از مه « 1 » بر سر خويش آمذه

هرچ منقوشست بر لوح وجود * آيتى بوذه تو معنيش آمذه

صيقل آيينهء دل روى تست * نافهء جان خلق عنبر بوى تست

اى جنابت چون سپهر افراشته * چرخ اركان چون توى ناداشته

در وغا روز هزيمت شير چرخ * ز اژدهاى رايتت برگاشته

هرچ در بن سفرهء آبست و خاك * تيغ ناهار ترا يك چاشته

بر جبين آستانت معتكف * ابرو اين فتنهء افراشته

نوبرى نه چون تو در بستان طبع * ز آنچ دهقانان گردون كاشته

فكرت تو در نه اقليم سپهر * منهيانى معتبر بگماشته

پيش تو لاشهء اوهام را « 2 » * در گل بيچارگى بگذاشته

( 1 ) كذا ( 2 ) وزن خراب است ، در نسخهء ديوان اثير : پيش رهنت لاشهء اوهام را