راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٧

اين قصيده مجير در مدح پاذشاه شهيد قزل ارسلان گفت « 1 »

درين زمانهء بىحاصل آن پسر باذى * كه كار خويش نه از حاصل پذر سازذ

شذه مسخّر تو هفت چرخ و هفت اقليم * خذنگ حكم تو بر هر يكى گذر سازذ

شرم‌باذ اثير اخسيكتى را كه در مقابل اين سخن گفت

از براى خذاى خواجه مجير * كاروانهاى شعر من چه زنى

آن حقيقت سخت نامنصفى كرد و اگرچه شعر او و مجير در مدح بسيارست از ملالت مىانديشم اختصار اوليترست و شعر اثير بتعصّب مجير بيش از يك قصيده نمىآرم ، و اگرچه در فهرست شرط رفت كه در آخر ذكر هر سلطانى شعر خوذ بيارم درين مقام حماقت بوذى آوردن نياوردم ، اين يك قصيدهء اثير اخسيكتى در مدح سلطان ارسلان بيارم و بذكر سلطنت طغرل مشغول شوم ، قصيدهء اخسيكتى « 1 »

اى كمين‌گاه فلك ابروى تو * آب روى آفتاب از روى تو

جاى جانها گوشهء شپّوش تو * دام دلها حلقهء گيسوى تو

كرد خلقى را چو غنچه چشم‌بند * يك فسون از نرگس جاذوى تو

كس ندانذ تا چه تركى مىروذ * با « 2 » جهان از طرّهء هندوى تو

ز آتش دل پيه چشمم آب گشت * چربشم اينست در پهلوى تو

رنگكى دارذ بهشت امّا دماغ * برنتابذ ياذ « 3 » او بىبوى تو f . 129 b

چون برابر گونهء باشذ بجهد * ملك هردو عالم و يك موى تو

سوى خوذ مىخوانيم يك ره بگوى * تا كذامين سوست آخر سوى تو

بر سر كوى غمت بر تا اثير * هاى و هويى مىزنذ بر بوى تو

كم نگردذ رونق حسن تو هيچ * گر بيفزايذ سگى در كوى تو

نيستم نوميذ كآخر عدل شاه * بركشذ گوش دلى بذگوى تو

شهريارى كآسمانش بنده گشت

( 1 ) ديوان اثير نسخهء برتش ميوزيم ( Or . 268 , ff . 75 a - 77 b ) ( 2 ) ن ا : با ( 3 ) ن ا : ياذ