راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٦

اين قصيده مجير در مدح پاذشاه شهيد قزل ارسلان گفت « 1 »

همى سگالذ اين طاقديس آينه گون * كه جفت ساز جلال تو تيزتر سازذ

غلام بخشش يكروزهء تو خواجگى ايست * كه خرج تا حد خاور [ ز ] باختر سازذ

برنج مىطلبى نام نيك و اين بذ نيست * كه گنج نور مه از سختى سفر سازذ

عدوت چون تو توانذ شذ ايمه او سگ كيست * كه حيله جويذ و از گربه شير نر سازذ

دو دست تو ز فلك ناخنى نمىگردذ * چو در سخا مدد روزى بشر سازذ

كنذ بمدح تو كلكم طلسم بندى سحر * چنانك تيغ تو اسباب فتح و فر سازذ

درين زمانه بذين سكّه هيچ‌كس سخنى * خذاى خصمم اگر ساختست و گر سازذ

سياه‌روى نيم چون محك بدعوى سحر * ز هركه او محك نقد خير و شر سازذ

هرآنكه جست ز غير من اين طريقت نو * چنان بوذ كه كسى از گيا تبر سازذ

تو نقد كن ز تو بهتر كسى نمىدانم * كه طبعت از دو سخن صذ لطيفه برسازذ

هميشه تا فلك آبگون دولابى * مدار در حركت گرد اين مدر سازذ

مدام تا زنذ آتش كمان گروهه چنان * كه زه ز شعله كنذ مهره از شرر سازذ