راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٠

اين قصيده در مدح اتابك پهلوان گفت

جام هم‌رنگ سحر به بوذ اكنون كى بباغ * پيك گل بر همه آفاق نسيم سحرست

گرچه من مى نخورم هر شبى از خون دلم * پر ز مى ساغر سر زير فلك تا بسرست

f . 127 a بر دلم هر دمى از عشق گره بر گرهست * بر درم هر شبى از فتنه حشر در حشرست

گفت با يار دلم جان ببر و بوسه « 1 » بيار * خوش بخنديذ لبش گفت كنون از كه درست

خون نكردم كه به خون جگرش داشته‌ام * پس چرا بىسببى خونم ازو در جگرست

نام كردم لب او را شكر اين نيك نرفت * حقّهء مرهم دلهاست چه جاى شكرست

گل قبا چاك زنذ هر سحرى در غم او * گرچه در حسن كله‌دارى گل معتبرست

دست بيداذ برآورد و من اينجا كه منم * فارغم زين همه چون شاه جهان داذگرست

ملك المشرق و المغرب شاهى كه ازو * فتنه خوش خفته و بيداذ ز عالم بدرست

اوست آن شاه كه از معتكفان در او * اوّل اقبال و دوم فتح و سديگر ظفرست

قرّة العين اتابك ملكى شيردلى * كآتش هاويه از هيبت او يك شررست

پهلوانيست كه پهلوى ستم لاغر ازوست * تاج‌بخشيست كه در تاج معالى گهرست

( 1 ) ن ا : بوسهء