راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦

مجير بامتحان در مجابات سيّد اشرف « 1 » اين قصيده گفت « 2 »

دست شمشير ورا از قبل نصرت حق * ذو الفقار دگر و حيدر ديگر « 1 » گيرند

بيضهء شرع مسلّم بوذ از فتنهء چرخ * تا ورا روز وغا نايب حيدر گيرند

پيش آن دست كه خورشيذ فلك ذرّهء اوست * هستى عالم شش گوشه « 2 » محقّر گيرند

مىسگالند دو دستش كى بيك بخشش گرم * تر و خشك همه آفاق ز ره برگيرند

جود مرده ز دلش زنده شذ و شايذ اگر * دم عيسى و دل شاه برابر گيرند

نفحهء عدل ورا بوى بغزنين يابند * صدمهء تيغ ورا راه بكشمر گيرند

سلطنت را جز ازو واسطة العقد كجاست * كه بذو مملكت و افسر سنجر گيرند

پذر اسكندر ثانى و براذر سلطان * اصل شاهان ز پذر يا ز براذر گيرند

خسروا عدل تو جاييست كه در خطّهء ملك * طغرل و باز بدرّاج و كبوتر گيرند

گر كمندى كنذ از راى رفيع تو فلك * بخم او همه خورشيذ منوّر گيرند

عقل كل ذات تو آمذ كه برتبت بر او * نه فلك را همه اجزاى مبتّر گيرند

اندر آن روز كه گردان وغا در صف كين * نالهء كوس به از نالهء مزهر گيرند

( 1 ) ن ا : دركر ( 2 ) ن ا : كوشهء