راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣١١

مجير اين قصيده در مدح سلطان ارسلان گفت « 1 »

اينت نوباوهء اقبال كه « 1 » با خلق « 1 » خوشش * دامن و دست جهان پر « 2 » گل و پر « 2 » ياسمنست

غصّهء خصمش از آن همچو فلك تو بر توست * كه سعادات فلك را ببر او شكنست

ور به گردن زذن آسوذه شوذ جايش هست * چكنذ راحت شمع از ره گردن زذنست

تيغ سرمستش در عربده گردذ چو عقيق * وين عجب نبوذ چون مولد اصلش يمنست

آن يمانى گهر روم ستان كز فزعش * پشت افلاك چو زلف حبشى پر شكنست

چشم بذ دور ز شاهى كه بذانديش ازو * كاينا من كان هركس كه بوذ در محنست

تا بذو آب سعادت دهذ از چشمهء خضر * دلو خورشيذ گهر چنبر [ و ] زرّين رسنست

بوى اقبال بهر بقعه كه هست از در اوست * گر بيثرب اثر آه اويس قرنست

آن محمّد صفت و نام كه اصلش عمريست * و آن على مرتبت و علم كه خلقش حسنست

جرعهء جام جلالش مثلا موج زنيست * كه فلك رخنه كن از قوّت و قلزم فگنست

بحر « 3 » تر دامن و كان خشك لبست از چه از آن * كه حديثش حسد گوهر و درّ عدنست

دشمن از گوهر تيغش كه چو پرّ مگسست * عنكبوت‌آسا پيرامن خوذ پرده تنست

( 1 - 1 ) ن ا : با خلق ( 2 ) ن ا : پر ( 3 ) ن ا : سحر