راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣١٠

مجير اين قصيده در مدح سلطان ارسلان گفت « 1 »

گل اگر يوسف عهدست عجب نيست از آنك * روذ نيلش قدح و ملكت مصرش چمنست

گل چو يوسف نبوذ من غلطم نيك نرفت * آنچنان غرقه به خون كوست مگر پيرهنست

قفص خاك پر از زمزمهء فاخته است * مجمر باغ پر از لخلخهء نسترنست

بوى شير از دهن سوسن از آن مىآيذ * كه هنوزش سر پستان صبا در دهنست

ده زبانست و نگويذ سخن و حق با اوست * با چنين عمر كه اوراست چه جاى سخنست

سبزه گر نيمچه بر آب كشذ باكى نيست * كآب را روز و شب از باذ زره در بدنست

f . 124 b آنك در باغ همى غنچه كله كژ ننهذ * نيك بشنو ز من از هيبت شاه زمنست « 1 »

طاس زر بر سر نرگس همه شب بر صحراست * آن مگير اين « 2 » نه ز « 2 » عدل شه عالى سننست

شاه گردون حشر و خسرو خورشيذ ركاب * كه چو خورشيذ « 3 » و فلك صفدر و لشكر « 4 » شكنست

مالك شش جهت و عاقلهء « 5 » هفت اقليم * كه چو عقل آمن و فارغ ز فساد و فتنست

ارسلان شاه « 6 » جهانبخش كه خاك قدمش « 7 » * حرز جان ملك و سرمهء « 8 » چشم پرنست « 8 »

( 1 ) ن ا : رمنست ؟ ؟ ؟ ( 2 - 2 ) ن ا : نه ر ؟ ؟ ؟ ( 3 ) ن ا : حورسد ؟ ؟ ؟ ( 4 ) ن ا : لسكر ( 5 ) ن ا : عاقله ؟ ؟ ؟ ( 6 ) ن ا : ساه ( 7 ) ن ا : قدمش ( 8 - 8 ) ن ا : حسم پرنست ؟ ؟ ؟