راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٩

مجير اين قصيده در مدح سلطان ارسلان گفت « 1 »

جان تو و جان آنكسى كه تو خواهى * در حرم لطف كردگار گرفته

بنده مجير از خزانهء صلت امسال * بيشتر و زوذتر ز پار گرفته

باذ صبحست كه مشّاطه جعد چمنست * يا دم عيسى پيوند نسيم سمنست

نكهت نافهء مشكست نه نافست و نه مشك * اثر آه جگر سوختهء همچو منست

نفس سرد سحر گرم رو از بهر چراست * ياذم آمذ ز پى آنك رسول چمنست

يا رب اين شيوهء نو چيست « 2 » كه از جنبش باذ * طرّهء لاله پر از نافهء مشك ختنست

باذ با دست تهى بر سر خس تاج نهست * ابر با دامن پر « 3 » بر در گل نوبه زنست

خرقه مجروح كنند از سر حالت گل و صبح * كين بر آن عاشق و آن بر دم اين مفتتنست

ديذهء مردهء نرگس همه بىجان نگرذ * بسوى لاله كه او زندهء اندر كفنست

بيذ ياسج زن باغست و صبا حلقه ربا * ابر ناورد كن و صاعقه زوپين فگنست

لاله و گل را ز انديشهء آن عمر كه نيست * گر دلى هست همه روزه بغم ممتحنست

گنبذ گل چو زهم رفت بباذى گروست * قحف لاله چو تهى شذ بدمى مرتهنست

( 1 ) ديوان مجير در كتابخانهء بادلين ( اكسفورد ) ff . 20 a - 30 a ( 2 ) ن ا : حيست ؟ ؟ ؟ ( 3 ) ن ا : پر ؟ ؟ ؟