راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٨

در مدح سلطان و اتابك گويذ « 7 »

از سر تيغ بنفشه رنگ سواران * خاك همه شكل لاله‌زار گرفته

صدمهء سمّ سمند وقت دويذن * چشمهء خورشيذ در غبار گرفته

شاه بقلب اندر ايستاذه چو حيدر * تيغ به كف همچو ذو الفقار گرفته

فتح و ظفر در ركاب شاه مظفّر * رفته و فتراكش استوار گرفته

خنجر او لالهاى سرخ نموذه * دشمن او نالهاى زار گرفته

f . 124 a بوذ دل بيستون ز هيبت تيغش * خون « 1 » چو دل دانهاى نار گرفته

پيش بارثنگ بوذ و قلزم خون‌خوار * راه بذو شاه ره گذار گرفته

بر در كرمانشهان كباب ددان بوذ * از جگر خصم دل فگار گرفته

كاسهء پر خون ميان معركه كرگس * از سر شاهان نامدار گرفته

از در شبديز تا بحدّ بخارا * از سر خون عدو بخار گرفته

خصم بكوشيذ تا بجان و پس از عجز * هم دلش از جان سوگوار گرفته

حاصل كارش همان كه تيغ غلامى * هست ز خون دلش نگار گرفته

او شذه تا دوزخ و براذر ناكس * مانده و لكن اسير و خوار گرفته

دير زى اى خسروى كه نطفهء پاكت * هست ز فتح و ظفر شعار گرفته

اين همه ز اقبال و فرّ تست كه اوراست * دايهء اقبال در كنار گرفته

اى كه گل تازه رستت از چمن جان * نه چو گل از طرف جويبار گرفته

يافته محمود جاى « 2 » سنجر و محمود * ملك دو شاه بزرگوار گرفته

58 شاه ابو بكر را سعادت كلّى * همچو ابو بكر يار غار گرفته

باز صعود فلك مظفّر دين را * در كنف بخت سازگار گرفته

شاه قزل ارسلان كه از دل او هست * هشت فلك لطف و كان يسار گرفته

آنك سر تيغ اوست در صف مردى * قاعدهء برق سيل بار گرفته

تافته چون آفتاب ذات تو وز تو * پرتو اقبال هر چهار گرفته

تو چو محمّد نشسته در حرم ملك * و آنگه ازين چارچار يار 59 گرفته

تا كه بوذ آب و نار عمر تو باذا * چشم و دل خصمت آب و نار گرفته

( 1 ) ن ا : جون ( 2 ) ن ا اينجا يك واو زايد دارد