راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٨

السّلطان ركن الدّنيا و الدّين ارسلان بن طغرل بن محمّد قسيم امير المؤمنين

چو كوه آهنين از جاى جنبيذ * زمين گفتى ز سر تا پاى جنبيذ

دو لشكر روبرو خنجر كشيذه * جناح و قلب را صف بركشيذه

ترنگ تير و چاكاچاك شمشير * دريذه مغز پيل و زهرهء شير

غريو كوس داذه مرده را گوش * دماغ زندگانرا برده از هوش

صهيل تازيان آتشين جوش * زمين را ريخته سيماب در گوش

سواران تيغ برق افشان كشيذه * هزبران سو بسو دندان كشيذه

اجل بر جان كمين‌سازى نموذه * قيامت در يكى بازى نموذه

سنان بر سينها سر تيز كرده * جهان را روز رستاخيز كرده

ز بس نيزه كه بر سر بيشه بسته * هزيمت راه بر انديشه بسته

در آن بيشه نه گور از شير مىرست * نه شير از خوردن شمشير مىجست

چنان مىشذ به زير درعها تير * كه زير پرده گل باذ شبگير

عقابانى « 1 » خدنگ خون سرشته * برات كرگسان بر پر نبشته

ز موج خون كه برمىشذ بعيّوق * پر از خون گشته طاسكها [ ى ] منجوق

بنوك نيزهاى سر فتاذه * صبا گيسوى پرچمها « 2 » گشاذه

بمرگ سروران سر بريذه * زمين جيب آسمان دامن دريذه

حمايلها فگنده هركسى زير * يكى شمشير و ديگر زخم شمشير

فروبسته در آن غوغاى تركان * ز بانگ ناى تركى ناى تركان

حرير سرخ بيرقها گشاذه * نى اسبتانى بذ آتش درفتاذه

نه چندان تيغ شذ بر خون شتابان * كه باشذ سنگ و ريگ اندر بيابان

نه چندان تير شذ بر ترگ‌ريزان * كه ريزذ برگ وقت برگ‌ريزان

و اگر نه عاقبت انديشى و احتياط اتابك اعظم بوذى كه لشكر اسلام را از هجوم مانع شذ يك تن ازيشان جان نبردى و ملك ابخاز اسير گرفتار شذى ، و با اين همه علمهاى سپيذ و خاج زرّين و خم سيمين و بيشتر

( 1 ) خمسه : عقابان را ( 2 ) ن ا اينجا كلمهء « بر » زايد دارد