راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٣

السّلطان ركن الدّنيا و الدّين ارسلان بن طغرل بن محمّد قسيم امير المؤمنين

چو بر سلطان « 1 » مقدّر گشت شاهى * فروغ ملك بر مه شذ ز ماهى

بانصافش ولايت شاذ گشتند * همه زندانيان آزاذ گشتند

ز هر دروازهء برداشت باجى * نجست از هيچ دهقانى خراجى

ز مظلومان عالم جور برداشت * همى آيين ظلم از دور برداشت

مسلّم كرد شهر و روستا را * كه بهتر داشت از دنيا دعا را

ز عدلش « 2 » باز با تيهو شذه خويش * ببك جا آب خورده گرگ با ميش

رعيّت هرچ [ بوذ ] از دور و پيوند * بعدل و داذ او خوردند سوگند

فراخى در جهان چندان اثر كرد * كه غلّه دانهء صذ بيشتر كرد

نيت « 3 » چون نيك باشذ پاذشا را * گهر خيزذ بجاى گل گيارا

درخت بذ نيت خوشيذه شاخست * شه نيكو نيت را پى فراخست

فراخيها و تنگيهاى اطراف * ز راى « 4 » پاذشاى خوذ زنذ لاف

و چون پذر او سلطان طغرل بن محمّد رحمه اللّه فرمان يافت او را كم از يك سال بوذ و عم‌زاذهء او ملكشاه بن سلجوق بن محمّد هم درين حدّ بوذ ، سلطان مسعود ايشانرا تربيت فرموذ و بمكتب نشاند ، مثل : من ادام الشّكر استدام البرّ « 5 » ، هرك او شكر كرد نيكى يافت ، و سلطان ملكشاه و ارسلان را با خوذ گردانيذى تا در سال اربعين و خمس ماية كه از بغداذ به راه دربند قرابلى براى دفع بوزابه و جمع لشكر به راه آذربيجان حركت فرموذ از دار الملك ايشانرا بقلعهء تكريت فرستاذ و بامير حاج مسعود بلال كه والى بغداذ بوذ كوتوال قلعه بسپرد « 6 » ، و ايشان مدّت بضع سنين « 7 » در تكريت بماندند تا روزگار بتقلّب خويش تغيّر احوال پديذ آورد و سلطان مسعود از دنيا كرانه كرد ، بعد ازو ملكشاه بن

( 1 ) خمسه : شيرين ، ( 2 ) ن ا : عدل ، ( 3 ) ن ا : نيّت ( بتشديد ياء ) و اينطور وزن خراب باشد ، ( 4 ) خمسه : عدل ، ( 5 ) فق f . 8 b ، ( 6 ) ر ك به ص 233 در سابق ، ( 7 ) اى من سنة 540 - 549 ، و اينجا اشاره‌ايست به آية : فَلَبِثَ فِي السِّجْنِ بِضْعَ سِنِينَ ( سورة يوسف ) ،