راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

السّلطان معزّ الدّنيا و الدّين « 1 » ابو الحرث سليمان بن محمّد بن ملكشاه قسيم « 2 » امير المؤمنين

چو سلطان محمّد از دنيا برفت موفّق گردبازو از جملهء امرا قوىتر بوذ و ناصر الدّين آقش و عزّ الدّين صتماز « 1 » و اتابك اياز از مهتران بوذند در كار سلطنت باهم مشورت كردند و دانشق ساختند ، قرار افتاذ كه اينانج را از رى بخوانند و باستصواب راى او كار كنند ، چون بيامذ راى بر سلطان سليمن قرار گرفت ، كس به خواندن او بموصل رفت ، اتابك قطب الدّين مودود او را با اهبتى وسازى تمام گسيل كرد « 2 » ، مثل : شكر الاله به طول الثّناء و شكر الولاة بصدق الولاء « 3 » ، شعر :

شكر حق از ثنا بوذ پيوست * شكر سلطان ز دوستى وى است

سلطان سليمان دوازدهم ربيع الاوّل سنة خمس و خمسين و خمس ماية بدار الملك همذان رسيذ و بر تخت سلطنت نشست و بپاذشاهى پيوست ، و سيّد

f . 113 a

اشرف بتهنيت در حضرت اين قصيده روز بار برخواند بحضور امراى دولت ، قصيده « 4 »

شاه شاهان جهان بر تخت سلطانى نشست * مردم چشم سلاطين در جهانبانى نشست

منّت ايزذ را كه از نامش نشان خسروى * بر طراز جامه رفت و در زر كانى نشست

منّت ايزذ را كه در صدر خراسان و عراق * هم خذاوند عراقى « 5 » هم خوراسانى نشست

منّت ايزذ را جهان چون روضهء فردوس گشت * وين ملك قدر فلك قدرت برضوانى نشست

( 1 ) ز ن ( س 243 ) افزوده : بن قايماز الحرامى ، ا آ ( ج 11 ص 142 ) : سقمس بن قيماز الحرامى ( 2 ) ر ك به ز ن ص 288 - 289 و ا آ در حوادث سنهء 555 ( ج 11 ص 168 ) ( 3 ) فق f . 8 b ( 4 ) ديوان سيّد اشرف ( حسن غزنوى ) نسخهء برتش ميوزيم ( Or . 4514 , f . 119 a ) ( 5 ) ن ا اينجا يك واو زايد دارد