راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٣

السّلطان غياث الدّنيا و الدّين ابو شجاع محمّد بن محمود بن محمّد بن ملكشاه قسيم امير المؤمنين

مايهء فغفور چين خلعت اين پاذشا * پايهء قيصر كجاست خدمت اين آستان

هست درين روزگار گشته ز انصاف شاه * باز قرين تذرو گرگ عديل شبان

بر تو كه كيخسروى ماند بميراث حق * ملك ز كسرى و جم عدل ز نوشين روان

جنگ چو رستم كه كرد چونك كنذ كارزار * خسرو رستم صفت جنگ كنذ به از آن

رزمگه شهريار هست قيامت بنقد * بزمگه خسروى هست حقيقت جنان

خشم تو بر دشمنان كرد جهنّم پديذ * لطف تو با دوستان خلد نمايذ عيان

زير فلك هركجا مهر كنذ روشنش * شاه نشان و شهم هست خذاوند آن

كرد عدو را بتيغ قهر و ستذ ملك ازو * پس بسر كلك كرد تفرقه بر دوستان

از گل هندوستان تيغ برون آمذست * كلك چرا مىكنذ ميل بهندوستان

شاه جوانا تويى خلق جهان را پناه f . 112 b * ظلّ تو به خلق را از پذر مهربان

هرك ترا بنده‌وار سر ننهذ چون فلك * دان كى حقيقت شذست بخت برو سرگران

باذ سپهر برين طايع فرمان شاه * باذ بكام دلت دور زمين و زمان