راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٥

السّلطان غياث الدّنيا و الدّين ابو شجاع محمّد بن محمود بن محمّد بن ملكشاه قسيم امير المؤمنين

نداشت و پنداشت كه اين ميكدهءيست كه امرا پراگنده شذه‌اند تا او بدر همذان باز آيذ ايشان از جوانب درآيند ، استشعار سلطان زيادت گشت تا خبر متواتر شذ روى بدار الملك همذان نهاذ بمباركى « 1 » وَ كَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ « 2 » برخواند ، شعر :

بدان اى پسر كين سراى فريب * ندارذ ترا شاذمان بىنهيب « 3 »

چه‌سازى همى زين سراى سپنج * چه يازى بنام و چه تازى برنج

متاز و مناز و مياز و مرنج * چه تازى بكين و چه نازى بگنج

ترا « 4 » بهره اينست ازين تيره كوى * هنر جوى و راز جهان را مجوى

كه گر بازيابى بپيچى ز درد * پژوهش مكن گرد رازش مگرد

و سلطان محمّد بدر شهر همذان كوشكى بنا فرموذ و امرا آلات كوشكهاى قديم بذان موضع نقل كردند و لشكرگاهى « 5 » ساختند و كوشكهاى بسيار

f . 109 b

بنا نهاذند و ملك مقرّر شذ و جمال الدّين فقشت « 6 » امير حاجب بوذ و جلال الدّين وزير را بشمس الدّين ابو النّجيب صرف كردند « 7 » ، مثل : من رضى بالقضاء صبر بالبلاء « 8 » ، و سلطان سليمان چون از در همذان بگريخت سوى مازندران شذ و از آنجا بخوراسان كشيذ كس او را بجو نخريذ ، مثل : السّعيد من وعظ بامسه و استظهر لنفسه و الشّقىّ من جمع لغيره و ضنّ على نفسه بخيره « 9 » ، و در سنهء خمسين [ و خمس ماية ] از راه بيابان بدر اصفهان آمذ با سوارى پانصذ و در اصفهان رشيد جامدار والى بوذ او را موعود بخيرات كرد و اميذهاى خوب داذ اگر او را در اصفهان برذ و رشيد اجابت نكرد « 10 » ، مثل : من جهل قدره عدا طوره « 11 » ، شعر :

( 1 ) ز ن ص 233 - 234 ، و كلّ ذلك فى سنة 548 ، ( 2 ) قر ، 33 ، 25 ، ( 3 ) شه ص 1412 س 18 ، ( 4 ) ن ا : كه ، ( 5 ) ن ا : لشكرهاهى ( 6 ) كذا فى هذا الموضع ( بتقديم الفاء على القاف ) على خلاف ما سبق فى ص 259 ، 260 ، ( 7 ) فى سنة 549 ( ر ك به ز ن ص 245 ) ( 8 ) فق ( f . 5 a ) : على البلاء ، ( 9 ) فق f . 5 b ( 10 ) ا آ ج 11 ص 136 ، ( 11 ) فق f . 16 b