راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

السّلطان مغيث الدّنيا و الدّين ملكشاه بن محمود « 3 » يمين امير المؤمنين

ملكشاه در مدّت ملك براذر بخوزستان بوذ كى قوّت مقاومت نداشت و گوهر نسب خواهرش ميل بذو داشتى از اصفهان بخوزستان مىشذ و زر بخروار مىبرد تا ملكشاه لشكر بر براذر كشذ ، سلطان محمّد را خبر شذ اتابك اياز را بفرستاذ با لشكرى تا آن مال و خزانه بغارتيذند ، و بعد از وفات براذرش محمّد چون سليمانشاه بهمذان بر تخت نشست او اصفهان بگرفت و پنج نوبت زذ ملك سليمان مشوّش خواست كردن ، بعد از پانزده روز در اصفهان فرمان يافت و برحمت خذا پيوست « 1 » ، شعر :

همه كار گردنده چرخ اين بوذ * ز پروردهء خويش پركين بوذ « 2 »

( ستانذ ز تو ديگرى را دهذ * جهان خوانيش بىگمان برجهذ

چنينست كردار گردنده دهر * نگه كن كزو چند يا بى تو بهر

بخور هرچ دارى بفردا مپاى * كه فردا مگر ديگر آيذش راى ) « 3 »

تو راز جهان « 4 » تا توانى « 4 » مجوى * گلش زهر نابست خيره مبوى

نبايذ كه گستاخ باشى بدهر * كه زهرش فزون آمذ از پاى زهر « 5 »

چنينست رسم سراى جفا * نبايذ كزو چشم دارى وفا « 6 »

چو برخيزذ آواز طبل رحيل * به خاك اندر آيذ سر شير و پيل « 7 »

ملك تعالى وارث ملك ملكشاه و محمّد را سلطان قاهر عظيم الدّهر اعظم السّلاطين غياث الدّنيا و الدّين ابو الفتح كيخسرو بن قلج ارسلان خلّد

f . 106 b

اللّه ملكه از ملك و عمر برخوردارى دهاذ و اين اقبال تا قيامت بماناذ و رايت سلطنت و توقيع همايون و چتر ميمون او بجملهء ربع مسكون برساذ تا عدل و انصاف مىفرمايذ و بداذ و دين جهان مىآرايذ چه بناى آن پاذشاهى كه بر عدل و احسان قرار يابذ و جوانب آن بنصرت دين حق

( 1 ) فى ربيع الاوّل سنة 555 ( ز ن ص 295 و ا آ ج 11 ص 173 - 174 ) ( 2 ) شه ص 2059 س 2 ( 3 ) ايضا ص 2060 س 7 - 9 ( 4 - 4 ) ن ا : ما موالى ( 5 ) شه ص 2042 س 10 ( 6 ) ايضا ص 2026 س 6 ( 7 ) ايضا ص 2014 س 17