راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٤

السّلطان مغيث الدّنيا و الدّين ملكشاه بن محمود « 3 » يمين امير المؤمنين

خسروا ملك مبارك بر تو ميمون باذ و هست * روزگار عالم آرايت همايون باذ و هست

تا زمين و آسمان پر ذرّه و انجم بوذ * لشكرت از ذرّه و از انجم افزون باذ و هست

مهر رويت همچو روى مهر پر نورست و باذ * صبح تيغت همچو تيغ صبح گلگون « 1 » باذ و هست

رايت عالم گشايت جفت نصرت هست و باذ * منزل خورشيذ سايت طاق گردون باذ و هست

فى المثل گر آب حيوان باز يابذ حاسدت * آب حيوان در دهانش زهر پرخون باذ و هست

از سعادت هرچ گنجذ در خم هفت آسمان * مقتضاى طالع سعد [ ت ] هم‌اكنون باذ و هست

درّ ناموزون تو بخشى درّ موزون خادمت * زرّ « 2 » ناموزون نثار درّ موزون باذ و هست

[ منّت ايزذ را جهان فرّ ملكشاهى گرفت * نام و بانگ دولتش از ماه تا ماهى گرفت ]

سلطان ملكشاه امرا را بار كمتر داذى و خاصبك درو بذگمان بوذ و ازو احتراز مىنموذ كه سگالش كرده كه او را بخلوت بخوانذ و بگيرذ « 3 » ، خاصبك او را از پشت اسپ ديذى ، مثل : اىّ ملك اشتغل بطيب اللّذّات و الملاهى غفل عن مكايد الاضداد و الاعادى « 4 » ، شعر :

چونك بر ملك شاه لهو گزيذ * دشمن پاذشه بكام رسيذ

خاصبك پيش از آنك او شام خوردى برو چاشت خورد و با حسن جاندار تقرير كرد تا ملكشاه را بسراى خويش مهمان آورد سه روز ، پس

( 1 ) ن ا : كللون ( 2 ) درّ ( ؟ ) ( 3 ) ز ن ص 228 ( 4 ) فق f . 21 b