راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٨

السّلطان غياث الدّنيا و الدّين ابو الفتح مسعود بن محمّد بن ملكشاه قسيم امير المؤمنين

رفتى و بهر شاه ملكشاه روز به * الحق ستوذه سنّت و راهى گذاشتى

تابنده « 1 » بر زمانه شهى برگماشتى * افزون‌تر از ستاره سپاهى گذاشتى

ونگه چو ركن دولت و دين خاصبك براى * بهر سپاه و شاه پناهى گذاشتى

بر دعويى كچون تو نبوذست هيچ شاه * چون امّت رسول گواهى گذاشتى

شاه فرشته سيرت مسعود درگذشت * همچون فرشته از سر افلاك برگذشت

شاه جهان ملكشه محمود را شناس * صاحب قران ملكشه محمود را شناس

شاهان و خسروان همه كان بوذه‌اند و پس * ياقوت كان ملكشه محمود را شناس

سلطان غياث دنيى و دين جان پاك بوذ * آرام جان ملكشه محمود را شناس « 2 »

شاه جهان و صاحب قران و آرام جان بحقيقت غياث الدّين كيخسرو بن قلج ارسلان كه پشت و پناه عالميانست و آسايش جهانيان و راحت رعيّتانست و از فرّ و بخت و تاج و تخت جهان با جنان يكسانست جناح عدل و احسان بر عالم و عالميان گسترانيذ و نوبت جهاندارى باستحقاق

f . 103 b

ارث و طريق اكتساب بذو رسيذ و اهل اقاليم عالم در كنف حمايت و رعايت او آمذند و ضعفاى دولت و ملّت در سايهء عدل و سامهء رافت او آرام گرفتند ، تا باذ چنين باذ و اين دولت تا قيامت سردار و نموذار دولتها باذ و جاوذان بماناذ ، قطعة فى دعائه :

اى كه در ملك تو هرگز نرسذ دست زوال * دور باذ از تو و از دولت تو عين كمال

مردم چشم خرذ واسطهء عقد ملوك * شه غياث الدّين بىمثل پسنديذه خصال

( 1 ) ن‌د : پاينده ، ( 2 ) ن‌د دو بيت ديگر دارد : بيش از يقين ملكشه محمود را شمر * بيش از گمان ملكشه محمود را شناس در ملك عزّ و دولت و جاه ابد همى * تو جاودان ملكشه محمود را شناس