راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٧

السّلطان غياث الدّنيا و الدّين ابو الفتح مسعود بن محمّد بن ملكشاه قسيم امير المؤمنين

يا بر نشاط گوى ربوذن بمرغزار * با قامت خميذهء چوگان شتافتى

نه نه بخواند ناگه سلطان محمّدت * هم در زمان بروضهء رضوان شتافتى

شاه فرشته سيرت مسعود درگذشت * همچون فرشته از سر افلاك برگذشت

اى بوذه خسروان را همچون پيامبرى * پرورده بندگان را همچون براذرى

هر ديذه از وفات تو گريان چو چشمهء * هر سينه از فراق تو سوزان چو مجمرى

از حسرت تو چيست جهان پاى در گلى * در ماتم تو كيست فلك خاك بر سرى

دى از تو سور بوذ بهرجا و مجلسى * ومروز ماتميست بهر شهر و كشورى

گوهر اگر ز خاك برآرند اى عجب * در خاك چون نهاذ فلك چون تو گوهرى

دردا كه دهر لشكر عمر تو برشكست f . 103 a * اى بارها شكسته بيك حمله لشكرى

اين طرفه كز وفات پسر شذ پذر يتيم * اندر فراق خسرو چون شاه سنجرى

شاه فرشته سيرت مسعود درگذشت * همچون فرشته از سر افلاك برگذشت

اى پاذشاه « 1 » رفتى و ماهى گذاشتى * وى پاذشه گذشتى و شاهى گذاشتى

اى نوش كرده زهر گياهى ز باغ عمر * الحق خجسته مهر گياهى گذاشتى

اى رفته همچو يوسف بر تخت مملكت * اقبال را ز هجر بچاهى گذاشتى

( 1 ) ن ا : باذشه ، ولى ظاهرا اينجا بايد بجاى « پادشاه » « آفتاب » باشد ،