راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٦
السّلطان غياث الدّنيا و الدّين ابو الفتح مسعود بن محمّد بن ملكشاه قسيم امير المؤمنين
دولت برخواند ، [ مرثيه ] « 1 »
شاه جهان گذشته و ما همچنين خموش * كو صذ هزار نعره و كو صذ هزار جوش
اى سكّه بىعيار بماندى در آن مپيچ « 2 » * وى خطبه از خطاب فتاذى در آن مكوش
اى تيغ بهر قبضهء مسعود خون ببار * وى كوس بهر رايت بوالفتح بر خروش
اى سلطنت چو صبح بدر جامه تا بناف * وى مملكت چو شام ببر موى تا به گوش
اى تير آسمان كمر چرخ برگشاى * و آن تركش مكوكب شه باز كن ز دوش
اى تاج عقد ملك چو بگسست خاك خور * وى تخت جام شاه چو بشكست زهر نوش
اى چتر كسوت سيه اكنون سپيذ گشت * چون تيغ شه تو نيز كبوذى طلب بپوش
شاه فرشته سيرت مسعود درگذشت * همچون فرشته از سر افلاك برگذشت
شاها مگر بعرصهء ميدان شتافتى * يا از براى انس ببستان شتافتى
يا چون نظام داذى ملك عراق را * بهر قرار ملك خراسان شتافتى
دست ستم ملوك جهان برگشاذه‌اند * ناگه مگر ببستن ايشان شتافتى
مىبايذت كه گنج زمين را دهى بباذ * اى شاه زير خاك مگر زان شتافتى
اى شير مرد مطلق بر عادت قديم * مانا كه سوى بيشهء شيران شتافتى
( 1 ) ديوان سيّد اشرف [ حسن غزنوى ] نسخهء برتش ميوزيم Or 4514 , f . 128 a ( 2 ) ن د : مسيچ ( يا مسنج ) ، ن ا : مبج