راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢١٠

السّلطان المعظّم ركن الدّنيا و الدّين ابو طالب طغرل بن محمّد بن ملكشاه يمين امير المؤمنين

اوقاف بسبب استيلاى ظلمه در عراق خللى يافته است خذاوند عالم پاذشاه بنى آدم غياث الدّين خلّد اللّه ملكه رعايت حقوق اسلاف كنذ و عمارت آن اوقاف كنذ و احياى خير ايشان و نشر ذكر فرمايذ ان شاء اللّه ، و امير عمادى اگرچه بملك مازندران اختصاصى داشت و لقب او از عماد الدّولة فرامرز شاه مازندران منبى است عظمت از شاعرى حضرت سلطان يافت و اوّل ديوانش مدح سلطانست چند شعر او آورده مىشوذ ، قصيده « 1 » :

كار خرذ ساختست كام هنر حاصلست * هيچ بهانه نماند شاه جهان طغرلست

نيست زمانه ز نقص خشك لب و تر مژه * ز آنك تر و خشك او ملك شه كاملست

خاك نجنبذ ز باذ ملك چنان ثابتست * آب نكاهذ ز نار شاه چنان عادلست

خسرو گردون كمند طغرل عرش آستان * كز تبش خشم او نوش چو سم قاتلست

مدحت او را چه حد كز شرف و قدر او * عقل شريعت پذير « 2 » صيقل آب و گلست

كار فلك يكدليست در صف پيمان او * روز بر آن مذهبست از پى آن يكدلست

گنج و سپاهش بسيست نز قبل روز عجز * زوست تمامى او گنج و سپه فاضلست

آنك بدرگاه او بندهء بنده « 3 » بوذ « 4 » * آرزوء تخت شاه در دل او چون سلست

( 1 ) ر ك بلباب الالباب عوفى طبع پروفيسور برون ج 2 ص 262 - 264 ( 2 ) لباب الالباب بطور نسخهء بدل : بدين ( 3 ) لباب : بندش ، ( 4 ) ايضا : نبود ،