راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٧

السّلطان مغيث الدّنيا و الدّين محمود بن محمّد بن ملكشاه يمين امير المؤمنين

كف او ابرشكل مىبارذ * دل او بحرسان همى بخشذ

حكم او را قدر ز روى نفاذ * سرعت كن فكان همى بخشذ

قلم اوست لوح محفوظ آنك * روزى انس و جان همى بخشذ

زهرهء بحر و كان همى بچكذ * ز آن عطا كان بنان همى بخشذ

فضلهء خوان اوست اينك فلك * بر ملوك جهان همى بخشذ

سايهء ايزذست در بخشش * لاجرم همچنان همى بخشذ

آنچ بخشذ بعمرها گردون * در كم از يك زمان همى بخشذ

ملك‌بخش است بر عبيد و خدم * ملك خاقان و خان همى بخشذ

تيغ و كلكش همين دو كار كنذ * اين همى گيرذ آن همى بخشذ

باج طمغاج خان همى خواهذ * حمل هندوستان همى بخشذ

قطرهء از لعاب حلم وى است * آنچ منج آشيان همىبخشذ

ذرّه از خيال خشم وى است * فتنه كآخر زمان همى بخشذ

تيغ نيلوفريش دشمن را * كسوت ارغوان همى بخشذ

سگ از اندام خصم سگ صفتش * استخوان استخوان همىبخشذ f . 87 a

همه بخش است مىنشايذ گفت * كه فلان يا فلان همى بخشذ

آنچ از انگشت او فروافتذ * آسمان صذ قران همى بخشذ

آدمى را دعاى او فرضست * ز آن خذايش زبان همى بخشذ

تيغ او آخته عدو زنده * تا بدانى كه جان همى بخشذ

زوذ بينيم از تواتر فتح * كه ملك سيستان همى بخشذ

دست جودش نگر كه از سر فضل * زر براونديان همى بخشذ

اطلس آتشى همى برّذ * قصب و پرنيان همى بخشذ

باذپايان آسمان هيكل * همچو كوه روان همى بخشذ

نيست از سيم بيوه بخشش شاه * گنج نوشين روان همى بخشذ

با خرذ گفتم از ملوك جهان * كيست كو دخل كان همى بخشذ