راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٢

اين دو بيتيها انورى در مدح گفت

اى زمان فرع زندگانى تو * زندگانيت جاوذانى باذ

f . 84 b وى جهان شاذمان بصحبت تو * همه عمرت بشاذمانى باذ

امر و نهى تو بر زمان و زمين * چون قضاهاى آسمانى باذ

بر در و بام حضرت عاليت * كه بهشتش بناى ثانى باذ

روز و شب خدمت قضا و قدر * پرده دارى و پاسبانى باذ

با فلك مركب دو امت را * هم ركابى و هم عنانى باذ

خضر و اسكندرى بدانش و داذ * شربتت آب زندگانى باذ

تو توانا و ناتوانى را * با مزاج تو ناتوانى باذ

تا بپايان رسذ جوانه « 2 » پير * جاه و بخت ترا جوانى باذ

هست فرمانش بر زمانه روان * دايمش همچنين روانى باذ

ملك و اقبال و دولت و شرفش * اين جهانى و آن جهانى باذ

[ 1 ]

اى گوهر تو خلاصهء عالم گل * باذ از تو دو قوم را دو معنى حاصل

چون آب نكوخواه ترا حكم روان * چون لاله بذانديش ترا سوخته دل « 3 »

[ 2 ]

شاها بخذايى كه ترا بگزيذست * گر ملك چو تو خذايگانى ديذست

الّا تو كه بوذست كه صذ باره جهان * روزان بگرفتست و شبان بخشيذست « 3 »

[ 3 ]

با چرخ هميشه هم عنان راندهء * بر ماه غبار موكب افشاندهء

آدم پذر منست و زو فخرم نيست * ز آنست كه تو براذرم خواندهء

( 1 ) كلّيّات طبع لكهنو ص 632 ( 2 ) ن ك : زمانه ( 3 ) كلّيّات طبع لكهنو ص 539