راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٩٨

اين قصيده « 1 » انورى در مدح سلطان سنجر گفت :

باغ عمر ترا بهارى باذ * نه چنان كز پيش خزان باشذ

خطبها را زبان بذكر تو تر * تا ممرّ سخن زبان باشذ

مدّتت لازم زمان و مكان * تا زمان لازم مكان باشذ

سكّها را دهان بنام تو باز * تا ز زر در جهان نشان باشذ

در جهان ملك جاوذانت باذ * خوذ چنين ملك جاوذان باشذ

انورى اين قصيده در حضرت سلطان سنجر برخوانده بوذ اين دعا در عقب بر ملك سليمن خواند « 1 »

ملكا مملكت غلام تو باذ * ملك همنام تو بنام تو باذ

ساحت آسمان زمين تو گشت * خواجهء اختران غلام تو باذ

حشمت از حشمت تو محتشم است * همه حشمت ز احتشام تو باذ

هرچه قايم بذات جز اوّل * همه را قوّت از قوام تو باذ

روز مى خوردن تو بدر و هلال * خوان « 2 » نقل تو باذ و جام تو باذ

اشهب روز و ادهم شب را * پيشه ليسيذن لگام تو باذ

گرهى كان قضا بنگشايذ * سخرهء دست اهتمام تو باذ

زرهى كان قدر نفرسايذ * خرقهء تير انتقام تو باذ

هرچ در تختهء اجل سرّيست * همه در دفتر كلام تو باذ

اى چو عنقا ز دام دهر برون * شير گردون شكار دام تو باذ

اى چو كيوان ز كام خصم برى * اوج كيوان به زير گام تو باذ

از پى آنك تا نگيرذ زنگ * تيغ مرّيخ در نيام تو باذ

چشم ايّام بر اشارت تست * گوش افلاك بر پيام تو باذ

در جهان گر مقام نيست مقيم * ذروهء قدر تو مقام تو باذ

ور حطام زمانه باقى نيست * نعمت فضل تو حطام تو باذ

تا كه فرجام صبح شام بوذ * صبح بذخواه تو چو شام تو باذ

همه كاريت از وقار و ثبات * پختهء « 3 » روزگار خام تو باذ

( 1 ) كلّيّات انورى ص 72 ( 2 ) ن ا اينجا يك واو زيادى دارد ، ( 3 ) ن ا : تختهء