راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٩٦

اين قصيده « 1 » انورى در مدح سلطان سنجر گفت :

زيور تاج و سرير و حليت چتر تو باذ * هر گهر كين حقّهء آيينه پيكر مىكشذ

اين قصيده « 1 » انورى در مدح سلطان سنجر گفت :

گر دل و دست بحر و كان باشذ * دل و دست خذايگان باشذ

پاذشاه جهان كه فرمانش * بر جهان چون قضا روان باشذ

آنك با داغ طاعتش زايذ * هرك از ابناى انس و جان باشذ

و آنك با مهر خازنش رويذ * هرچ از اجناس بحر و كان باشذ

عدلش ار با زمين بخشم شوذ * امن بيرون از آسمان باشذ

قهرش ار سايه بر زمين فگنذ * زندگانى در آن جهان باشذ

مرگ را دايم از سياست او * تب مرگ « 2 » اندر استخوان باشذ

هركجا سكّه شذ بنام ثناش « 3 » * بخل بىنام و بىنشان باشذ

هركجا خطبه شذ بنام ملك « 4 » * نطق را دست بر دهان باشذ

اى قضا قدرتى كه با حزمت « 5 » * كوه بىتاب و بىتوان باشذ

رايتت آيتى كه در حرفش * فتح تفسير و ترجمان باشذ

من نگويم كه جز خذاى كسى * حال‌گردان و غيب‌دان باشذ

گويم از راى و رايتت شب و روز * دو اثر در جهان عيان باشذ

f . 81 b راى تو رازها كنذ پيذا * كه ز تقدير در نهان باشذ

رايتت فتنها كنذ پنهان * كه چو انديشه بىكران باشذ

لطفت ار والى « 6 » وجود شوذ * جسم را صورت روان باشذ

باست ار بانگ بر زمانه زنذ * گرگ را سيرت شبان باشذ

نبوذ خطّ روزيى مجرى * كه نه دست تو در « 7 » ضمان باشذ

نبوذ « 8 » كار عالمى بنظام * كه نه پاى تو در ميان باشذ

( 1 ) ر ك بكلّيّات انورى طبع تبريز ص 70 - 72 ( 2 ) ن ك : و لرز ( 3 ) ن ك : و نشانش ( 4 ) ن ك : سخاش ( 5 ) ن ا : حرمت ( 6 ) ن ك : مايهء ( 7 ) ن ك : اش ( 8 ) ن ك : نرسذ