راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٩٥

اين قصيده از مكّه به حضرت اعلى فرستاذ :

آفتاب كيمياگر تا ببخشى كوه‌كوه * ذرّه‌ذرّه سوى كانها از عدم زر مىكشذ

تا مگر مرّيخ خونى را سلح دارى دهى * گرچه گويى يا نه بر خصمانت خنجر مىكشذ

حكم و فتوىّ سعادت را قلم در دست تست * مشترى [ ز ] آن طيلسان از شرم در سر مىكشذ

خرقهء پوشيذ كيوان بس كبوذ و هر زمان * روى زرد حاسدان « 1 » را نيل ديگر مىكشذ

وين عجايب‌تر كه تا خطبه بنامت بشنوذ * آسمان اين هفت پايه « 2 » پيش منبر مىكشذ

صدق بو بكريت بر عدل عمر دارذ همى * شرم عثمانيت سوى علم حيدر مىكشذ

خسروا بنده حسن را دولت جاويذ تو * سوى درگاه تو شاه بنده‌پرور مىكشذ

بلبل فضلست ليك از بهر داغ بندگيت * هر زمانش دل سوى طوق كبوتر مىكشذ

بهر تو كانى اگرچه هست « 3 » خاطر مىكنذ f . 81 a * پيش تو جانى اگرچه نيست در خور مىكشذ

در ثنا شيرين زبان و در دعا روشن دلست * هم بذين جرمش فلك در آب و آذر مىكشذ

گر زبانش شكّر و دل شمع شذ او هم كشيذ * آن عنا كز آب و آذر شمع و شكّر مىكشذ

تا فلك هر شب نمايذ حقّهء آيينه گون * و اندر « 4 » آن حقّه هزاران زرّ و زيور مىكشذ

( 1 ) ن د : حاسدت ( 2 ) ن ا : تابه ( 3 ) ن د : نيست ( 4 ) ن ا : كاندر