راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٩٤

اين قصيده از مكّه به حضرت اعلى فرستاذ :

آنك از طبعش بمنّت بحر مايه مىبرذ * [ و آنك از جودش بدامن ابر گوهر مىكشذ ] « 1 »

[ در تاجش را فلك در عقد انجم مىبرذ ] « 1 » * باز چترش را ملك در زير شهپر مىكشذ

بانگ كوسش حلقهء در گوش نصرت مىكنذ * گرد خيلش سرمهء در چشم اختر مىكشذ

روز چون خورشيذ و ذرّه شب چو ماه و اختران * مىروذ در ملك و بىاندازه لشكر مىكشذ

خورد بر تخت سليمن آب حيوان همچو خضر * چيست مطلوبش كه لشكر چون سكندر مىكشذ

اى كه موكب همّتت بر چرخ اعظم مىزنذ * وى كه دامن طلعتت بر سعد اكبر مىكشذ

خان تركستان ز خوان تو ذخيره مىنهذ * راى هندستان براى تو نفس برمىكشذ

خدمتى سوى دربار تّو خاقان مىبرذ * غاشيه پيش سر اسپ تو قيصر مىكشذ

ماه موسى دست شذ هارون لشكرگاه تو * ز آن جلاجلهاى گردان « 2 » منوّر مىكشذ

راست پندارى عطارد نامهء فتحت نبشت * ز آن كمر شمشير در پيشش « 3 » دو پيكر مىكشذ

دوست گانى يافت از تو زهرهء بربط نواز * لاجرم آب حيوة آنك بساغر مىكشذ

( 1 ) كذا فى ن د ، و در ن ا صدر شعر اوّل با عجز شعر دوّم تركيب داده شده است ، و باعث اين سهو واضح است چه صدر هردو بيت در آخر كلمهء « مىبرذ » را دارد ، ( 2 ) ن د : گردون ( 3 ) ن د : زرّنيش