راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

اين قصيده از مكّه به حضرت اعلى فرستاذ :

حاسدت گرچه ادب نيست برآويخته باذ * به همان رشته كه از چاه زنخدان آرذ

اين قصيده از مكّه به حضرت اعلى فرستاذ :

اين قصيده از مكّه به حضرت اعلى فرستاذ :

هرگز بوذ كه باز ببينم لقاى شاه * شكرانه در دو ديذه كشم خاك پاى شاه

هرگز بوذ كه بر من سرگشتهء غريب * چون روى شاه خوب شوذ باز راى شاه

هرگز بوذ كه باز چو بلبل نوا زنم « 1 » * بر گلبن مديح ببستان سراى شاه

هرگز بوذ كه باز بخندذ گل دلم * در نوبهار بزم ز ابر سخاى شاه

هرگز بوذ كه بر سر من سايه افگنذ * پرّ كلاه بخت بفرّ هماى شاه

گاهى چو سايه روى نهم بر زمين ملك * گاهى چو ذرّه رقص كنم در هواى شاه

فخر ملوك صدر سلاطين كه چرخ گفت * بر چرخ « 2 » دولتست كلاه و قباى شاه

سيّارگان چرخ درافتند چون شهاب * پاى ار برون نهند ز خطّ وفاى شاه

گوى زمين چو قبّهء خورشيذ زر شوذ * گر ذرّهء برو فتذ از كيمياى شاه

شاها بكعبه رفتم دانى چرا از آنك * گفتند خانه‌يست معظّم چو جاى شاه

لبّيكها بنام مبارك زذم چنانك * گنبذكنان رسيذ بگردون صداى شاه

موقف نبوذ جز ره صدر رفيع ملك * زمزم نبوذ جز ره بحر عطاى شاه

در مروه جز مروّت خسرو نيافتم * وندر « 3 » صفا نديذم الّا صفاى شاه

بگشاذ كارها حجر اسود و سزذ * كآمذ برنگ رايت عالم‌گشاى شاه

گفتم كه خويشتن را قربان كنم خرذ * گفت اى ضعيف هى تو نشايى فداى شاه

امروز سركشان همه گردن نهاذه‌اند * تا جان فدا كنند براى بقاى شاه

f . 80 a در خانهء خذا و ببالين مصطفى * گفتم دعاى ملك و نموذم ولاى شاه

و اكنون عزيمت سفر قدس كرده‌ام * هم كرده دان بهمّت بىمنتهاى شاه

پذرفتم از خذاى كه از بهر شاه را * خواهم مزيد دولت و عمر از خذاى شاه

بر خاك هر يكى ز بزرگان انبيا * يك حاجت بزرگ بخواهم براى شاه

( 1 ) ن ا : زيم ( 2 ) ن د : تخت ( 3 ) كذا