راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٩١

السّلطان الاعظم معزّ الدّنيا و الدّين ابو الحارث سنجر بن ملكشاه برهان « 1 » امير المؤمنين

چون سر خصم تو كوبذ فلك بافته « 1 » گر * پاى خايسك بسى بر سر سندان آرذ

شاه سنجر به خط نور نويسذ خورشيذ * چون زر از صلب عدم در رحم كان آرذ

خسروا حاجتم اينست كه يزدان بكرم * بازم اندر كنف سايهء يزدان آرذ

بجلال تو كه گردو [ ن ] همه عالم بر من * بىجمال تو همى تنگ چو زندان آرذ

هيچ ابرى نجهذ از طرف نيشابور « 2 » * كه ازين ديذه ببغداذ نه باران آرذ

من ندارم طمع آنك بجويذ شاهم * يا حديثم به زبان شكر « 3 » افشان آرذ

ليك در خاطرم آيذ كه دبير خاصّه * نام اين گم‌شده در اوّل فرمان آرذ

در ببارم اگرم شاه ز پستىّ عراق * ابر كردار به بالاى خوراسان آرذ

لا أَرَى الْهُدْهُدَ « 4 » اگر رنجه شوذ هدهد پير * مژدهء تخت و عروسى بسليمان آرذ

چرخ دولابى چندانك سوء چاه زمين * رشتهء نور ز مهر و مه تابان آرذ f . 79 b

بىمه و مهر و چه و رشته چنان باذ اى شه « 5 » * كه خضر آب تو از چشمهء حيوان آرذ

( 1 ) ن د : تافته ( 2 ) ن ا : نيسابور ( 3 ) ن د : گهر ( 4 ) قر : 27 ، 20 ( 5 ) ن د : بىمه و مهر و چه در رشته چنان باد اى شاه