راحة الصدور و آية السرور در تاريخ آل سلجوق ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

السّلطان الاعظم معزّ الدّنيا و الدّين ابو الحارث سنجر بن ملكشاه برهان « 1 » امير المؤمنين

زين سان كه به زير قلم نظم گهرهاست * همواره به زير قدمت نثر گهر باذ

اى از نظرت رنج غريبان شذه راحت * در حقّ غريبى چو منت نيز نظر باذ

اين گنبذ گردنده كه زير و زبرش نيست * گر جز بمراد تو روذ زير و زبر باذ

در جملهء عالم ز نسيم كرم تو « 1 » * تا صبح قيامت خوشى وقت سحر باذ

اين قصيده ببغداذ گفت و به خدمت تخت اعلى فرستاذ كه آن تخت قدمگاه كيخسرو باذ بمحمّد و آله ، [ قصيده ] « 2 »

هر نسيمى كه به من بوى خراسان آرذ * چون دم عيسى در كالبذم جان آرذ

دل مجروح مرا مرهم راحت سازذ * جان پردرد مرا مايهء درمان آرذ

گويى از مجمر دل آه اويس قرنى * بمحمّد نفس حضرت رحمان آرذ

بوى پيراهن يوسف كه كنذ روشن چشم * باذ گويى كه بر پر غم كنعان آرذ

يا سوى آدم سرگشتهء رفته ز بهشت * روح قدسى مدد روضهء رضوان آرذ

در نوا آيم چون بلبل مستى كه صباش * خبر از ساغر ميگون گلستان آرذ « 3 »

( 1 ) كذا فى ن د و فى ن ا : در جمله جهانرا از نسيم كرم تو ( 2 ) ديوان سيّد اشرف f . 120 b ، ( 3 ) كذا فى ن د و فى ن ا : خبر ساغر ميگون . سوى گلستان آرذ ، و ظاهرا اين‌طور وزن خراب است ،